Cohen beknot meer vrijheden dan stad lief is

donderdag 19 april 2007

Ivar Manuel en Jan Paternotte schreven een kritisch artikel in het Parool over de keuzes en plannen van burgemeester Job Cohen. Is 'de boel bij elkaar houden' inmiddels 'de boel onder de duim houden' geworden?

Lees hieronder het hele artikel.

In januari is Job Cohen bijna geruisloos geinaugureerd voor zijn tweede termijn. Dat na een jaar waarin zijn ster grote hoogten had bereikt. Hij werd in een verkiezing de op een na beste burgemeester ter wereld. Internationale erkenning voor de man met het weinig ambitieuze credo 'de boel bij elkaar houden'. Die man die zijn dagen lijkt te vullen met thee drinken, praten, de dialoog aangaan en nog meer praten. Maar is dat ook echt zo?

Het laatste jaar laat voor de oplettende toeschouwer een heel ander beeld zien. Niks pappen en nathouden, maar juist een stevige ambitie en soms verregaande plannen.

Zo worden op initiatief van Cohen op de Wallen de ramen gesloten, zijn in Amsterdam de eerste blowverboden afgekondigd en worden bezoekers op dancefeesten tot in de bilspleet gefouilleerd op partydrugs. Als korpsbeheerder tekende hij ook nog een contract met de minister over het aanhouden van illegalen in de stad en introduceerde hij het preventief fouilleren. Aanvankelijk om wapens op te sporen, maar recentelijk op last van de officier van justitie uitgebreid tot drugscontroles met honden in het uitgaanscircuit.

Hoe kan het dat een burgemeester zo'n stempel drukt op de sfeer en de toekomst van de stad? Hij is immers niet gekozen?

Vreemd genoeg lijkt dat juist de basis van zijn macht te zijn.

In alle democratische bestuurslagen begint een bestuursperiode met een regeerakkoord of collegeprogramma. Zo ook in Amsterdam. Zo'n akkoord of programma komt tot stand na verkiezingen. Verkiezingen waarin de belangrijke thema's door de verschillende partijen aan de orde zijn gesteld. Waarna de kiezers hun keus maken.

De burgemeester staat daar buiten. Hij is naar oud-Hollands gebruik benoemd door de koningin, en een knappe jongen die hem nog eens aan verkiezingen laat meedoen.

Over bovenstaande voorbeelden van daadkracht hoeft Cohen dan ook niet vooraf het debat aan te gaan. Niet zelden werden zowel de Amsterdammers als de raadsleden pas via de media van de plannen van de burgemeester op de hoogte gebracht. En als de gemeenteraad dan probeert om met hem het debat aan te gaan, wil hij vervolgens nogal eens van petten wisselen.

Als burgemeester legt hij slechts een beperkte verantwoording af aan de gemeenteraad, maar als korpsbeheerder is daarvan geen sprake. Zo werd hem gevraagd naar de reden van de forse politie-inzet bij dancefeesten. Cohen redeneerde als volgt: "Er is sprake van partydrugs. Dat zijn harddrugs en een harddrug is een verstoring van de openbare orde." En voor de openbare orde is slechts de korpsbeheerder verantwoordelijk.

Of 'de boel bij elkaar houden' nog wel het juiste credo is voor onze burgemeester, vragen wij ons af. 'De boel onder de duim houden' zou wellicht een betere keus zijn. En natuurlijk, de burgemeester heeft de wet aan zijn kant. Maar een heleboel Amsterdammers vinden dat zo'n instelling helemaal niet bij onze stad past. Zij zien Amsterdam als de wereldhoofdstad van vrijheid en verdraagzaamheid. Waar zaken worden gedoogd die elders worden vervolgd.

Die mensen hebben nu echter weinig in te brengen en zien met lede ogen hun stad veranderen. De ene na de andere vrijheid leveren zij in voor een openbare orde en een veiligheid die niet de hunne zijn.

Daarom roepen wij onze burgemeester op zich nu eens te gedragen als ware hij een gekozen burgemeester. Laat de stad weten wat uw plannen zijn, welke visie u nastreeft en vooral, durf daar eens het debat over aan te gaan.

Burgemeester, Amsterdam wacht op antwoord.