Column Warner Hemmes: D66 leden stel je niet aan!

dinsdag 11 juli 2006

Regelmatig schrijft oud-fractievoorzitter van D66, Warner Hemmes, een column voor de website. Deze keer roept hij de leden op om niet zo te zeuren over wat er mis is met de partij maar om D66 in goede en ook slechte tijden te steunen.

Gedurende de jaren dat ik lid van D66 ben zijn er heel wat orkanen over de partij geraasd. Met name als er na een voorspoedige periode weer eens een daling in de kiezersgunst ontstaat, zijn de rapen gaar.

Mails en brieven van diep verontruste leden stromen de brievenbussen binnen. Alles zou beter zijn gegaan als er naar hén was geluisterd. De Pinkstergemeente zou er nog wat van kunnen leren.

Persoonlijk vind ik zo’n dipje niet zo erg. Het kaf wordt van het koren gescheiden. Vooral erg van zichzelf overtuigde lieden, die echt denken dat de eerder geboekte winst vooral aan hen persoonlijk is te danken, schreeuwen hard dat het verlies vooral aan anderen is te wijten. Nou wordt er juist bij D66 behoorlijk eigenwijs gekozen: de leden bepalen de volgorde van landelijke en lokale lijsten waarbij voorzichtige ( want oh wee als je dat wat directiever doet!!) aanbevelingen van mensen met verstand niet worden overgenomen. Die verrassende volgorde leidt soms tot een verplichte samenwerking van mensen die karakterologisch nou juist niét bij elkaar zouden moeten zitten en zeker niet voor vier jaren tot een politiek huwelijk binnen één partij gedwongen zouden moeten zijn. Maar als je met zijn allen zélf mag bepalen wie de stuurlieden zijn, moet je, als na vier jaar niet helemaal gelukt is wat je van tevoren wenste, je ziel in lijdzaamheid bezitten. It’s all in the game.

Zuur melden leden – alleen in mindere tijden -dat ze zich niet meer thuis voelen bij D66. ‘Het is hun partij niet meer ‘. Aan het lidmaatschapsnummer valt af te zien dat ze nog maar kort lid zijn, of een verleden hebben van een jojo, wel lid, geen lid, wel lid, geen lid. Vaak zijn het ook nog eens mensen die tijdens een succesperiode van D66, waarbij ze mee gelift hebben op het succes van anderen, een tijdje stadsdeelbestuurder zijn geweest, of een andere (betaalde) functie vervulden. Vreemd eigenlijk, dat het altijd de minder succesvolle broeders en zusters zijn die het hardst zeuren. Alsof hun functie een door God gegeven positie is waarop ze koninklijke rechten kunnen doen gelden die hen door het domme beleid van de partijleiding nu ontnomen wordt. En hup, daar wordt weer gezwaaid met de lidmaatschapskaart als ware het een Japanse waaier. Dat er door degenen met wie ze moesten samenwerken een zucht van verlichting wordt geslaakt dat de stoorzender die ook nog eens geen bestuurlijke kwaliteiten heeft, nu eindelijk van het toneel verdwijnt, telt niet. Dat zijn allemaal arrogante op macht beluste socialisten, liberalen of onechte D66ers die de collega van de kleinere partij het succes niet gunnen.

In een eerdere bijdrage noemde ik namen, dat zal ik nu niet doen: als in de riddertijd wensten beledigde partijen recht op weerwoord, een debat, de harnassen en paarden werden nog net niet van stal gehaald, het duel kon ternauwernood voorkomen worden. Ik had een dagtaak aan het te woord staan van gekwetste ego’s. Nou wil ik daar gaarne mijn kostbare tijd aan besteden, als het maar wat oplevert. Helaas luisteren is niet een ieder gegeven, ook een door D66 ingehuurde therapeut zal een flinke klus hebben zichzelf reuze interessant vindende leden weer met beide benen op de grond te krijgen.

Maar weinig leden hebben de moeite genomen hun stem uit te brengen op een kandidaat voor het landelijk lijsttrekkerschap. Misschien maakt het leden niet uit wie wint, misschien heeft de recessie geleid tot een besparing op postzegels, de leden die wél de moeite hebben genomen hun stem uit te brengen hebben gekozen. En ja hoor, de dreigende opzeggingen vliegen weer over mijn scherm. In plaats van blij te zijn dat er één partij is ( goed voorbeeld doet goed volgen) die de leden het recht geeft de politiek leider te kiezen wordt er moord en brand geschreeuwd dat het de verkéérde leider is. Ja hallo, wat denk je dan, dat jouw held(in) ieders held(in) is? Niet veel later valt het kabinet en melden de afvalligen dat ze hun voorlopige opzegging hebben ingetrokken en weer vol overtuiging lid van D66 zijn. Oh, denk ik dan, moet ik nu op mijn knieën zakken, hosanna roepen en hen danken voor de fantastische beslissing in de schoot der partij gebleven te zijn…

Nee, ik denk: stel je niet zo aan, tel tot tien voor je een besluit neemt, gedraag je niet als een kruising tussen Maria Callas en Robbie Williams en beloof jezelf de komende 10 jaar gewoon D66 te steunen in goede en in slechte tijden. Denk wat minder aan jezelf, maar aan het algemeen belang. Het zal een prettiger mens van je maken.

Warner Hemmes is oud-fractievoorzitter van D66 in Amsterdam en oud-stadsdeelwethouder in Geuzenveld-Slotermeer