Column Warner Hemmes: Ik ben D66-er
vrijdag 28 april 2006
Soms word je als D66 er maanden niet aangesproken op het D66-er zijn, soms dagelijks. Hoewel ik al lange tijd geen publieke functie uitoefen, blijf je voor velen altijd ‘de D66-wethouder’, het ‘D66 -raadslid’. De aanspreekvorm is dan meestal ‘jullie’.
Er zijn momenten dat ik even het spoor bijster ben, ik word - terwijl ik toch echt ergens alleen ben, in een winkel, een café, op straat, aangesproken met ' jullie'. En ja hoor, dan wordt de zin vervolgd met 'moeten je opheffen’, 'moeten beter luisteren', ‘hadden uit de regering moeten stappen'.
Nou ben ik lid, en zal dat zeker blijven, dus ik voel me toch een onderdeel van dat ‘jullie'. (Ongetwijfeld worden voormalig bestuurders die al jaren het lidmaatschap hebben opgezegd ook nog steeds aangesproken met dat ‘jullie’. Medelijden heb ik niet met hen, dan hadden ze maar lid moeten blijven!!).
Ik schijn tot een uitstervend ras te behoren: de groep die alleen al niet wil dat D66 wordt opgeheven omdat er dan op iets anders gestemd moet worden en ze niet weten waarop dat dan wel zou zijn. Liever Loesewies die ons kastijdt met een 4, dan dames met de hersenen van een gevangenisdirecteur die zichzelf een 10 geven. Maar dit terzijde.
Het mag dan voor Martin Bril 'rokjesdag' zijn, voor D66 is het 'jullie’ tijd. Waar ik ook kom, iedereen begint over D66. Helaas meestal niet met erg positieve bedoelingen. Maar toch, wat D66 doet, leeft. Er wordt over nagedacht en er wordt over gesproken. Net als veel allochtonen vertellen er moe van te worden voortdurend aangesproken te worden op het gedrag van hun minder gezeglijke broeders, en altijd maar te moeten uitleggen dat ook veel Marokkaanse jongens geslaagde en oppassende leden van de samenleving zijn, zo heb ik niet altijd zin overal op het D66-zijn te worden aangesproken. Je bent tenslotte meer dan alleen maar lid van een partij. Er komt nog bij dat de ‘jullie ‘gebruikers, nadat ze je even de kans hebben gegeven een reactie te geven, vervolgens op stoom komen en ellenlange monologen afsteken over hoe volgens hen de wereld in elkaar steekt. En wee als je het waagt hen te onderbreken, het op officierstoon geblafte ‘laat me even uitspreken’ verdraagt geen tegenspraak.
Ik troost me dan maar met het feit dat ze op een bepaald moment toch uitgeraasd raken en dan vertellen hoe prettig ze het gesprek hebben gevonden. Meestal zijn ze in de politiek geïnteresseerd geraakt omdat de zuster van hun zwager door Saskia Bruines of Pauline Krikke in de echt is verbonden en dat ‘dat zulke aardige vrouwen zijn’.
Met hen heb ik in ieder geval minder moeite dan met die types die opeens sprekend worden opgevoerd in landelijke kranten. Zo’n Hein van Meeteren, die ‘opnieuw lid is geworden om bij te dragen aan het herstel van D66 ‘, wil ‘een zeer grondige, niets ontziende, meedogenloze schoonmaak ‘.
Opnieuw lid geworden? Heeft die querulante opportunist dus na eventjes geheel onverdiend in de schijnwerper te hebben gestaan door zich als kandidaat lijsttrekker te kandideren, toen meteen het lidmaatschap opgezegd? Een zeer grondige niets ontziende meedogenloze aanpak dit soort types het lidmaatschap te weigeren lijkt me op zijn plaats. Geef me dan maar tien keer liever de ‘jullie zeggers‘. Ook verschijnen als het even wat minder gaat in de landelijke kranten mij geheel onbekende partij bobo’s uit plaatsen als Veenendaal, ten tonele die – alsof ze het statuur hebben van een voormalig minister-president – het volk eens even haarfijn vertellen wat er allemaal moet gebeuren de partij er weer bovenop te krijgen. Voor straf drie keer niet naar het congres mogen zou ik zeggen. Voor hen is dat het hoogtepunt van het jaar, dus je raakt ze diep.
Ook ikzelf heb – nooit wars van tegennatuurlijke handelingen – vorig jaar ingestemd met het doorgaan met de centrum rechtse coalitie. Ondanks mijn bloedhekel aan christen-democratische zedenprekerei. De lucht van te lang doorgekookte spruitjes die als een waas boven het land hangt, moet zo snel mogelijk weer verdreven worden. Ook ik heb er de pest in dat de zaken die D66 er in deze regeringsperiode uitgesleept heeft niet goed over het voetlicht komen. Tegelijkertijd weet ik zeker dat Wouter Bos maar wat blij is dat er op het gebied van de sociaal economische portefeuilles tal van beslissingen zijn genomen die hem het regeren volgend jaar aanmerkelijk zal vergemakkelijken
(en waar ze in Duitsland, Frankrijk en Italië jaloers naar kijken).
Achteraf weet iedereen het altijd beter, achteraf ja. D66-ers zijn net gewone mensen: als het goed gaat ligt het aan hun eigen briljante kwaliteiten, en als het slecht gaat hebben anderen het gedaan, de uitdrukking ‘enige bescheidenheid past ‘ wordt helaas ook door veel d66ers op anderen van toepassing geacht, maar niet op henzelf.
Soms word je als D66 er maanden niet aangesproken op het D66-er zijn, soms dagelijks. Hoewel ik al lange tijd geen publieke functie uitoefen, blijf je voor velen altijd ‘de D66-wethouder’, het ‘D66 -raadslid’. De aanspreekvorm is dan meestal ‘jullie’.
Er zijn momenten dat ik even het spoor bijster ben, ik word - terwijl ik toch echt ergens alleen ben, in een winkel, een café, op straat, aangesproken met ' jullie'. En ja hoor, dan wordt de zin vervolgd met 'moeten je opheffen’, 'moeten beter luisteren', ‘hadden uit de regering moeten stappen'.
Nou ben ik lid, en zal dat zeker blijven, dus ik voel me toch een onderdeel van dat ‘jullie'. (Ongetwijfeld worden voormalig bestuurders die al jaren het lidmaatschap hebben opgezegd ook nog steeds aangesproken met dat ‘jullie’. Medelijden heb ik niet met hen, dan hadden ze maar lid moeten blijven!!).
Ik schijn tot een uitstervend ras te behoren: de groep die alleen al niet wil dat D66 wordt opgeheven omdat er dan op iets anders gestemd moet worden en ze niet weten waarop dat dan wel zou zijn. Liever Loesewies die ons kastijdt met een 4, dan dames met de hersenen van een gevangenisdirecteur die zichzelf een 10 geven. Maar dit terzijde.
Het mag dan voor Martin Bril 'rokjesdag' zijn, voor D66 is het 'jullie’ tijd. Waar ik ook kom, iedereen begint over D66. Helaas meestal niet met erg positieve bedoelingen. Maar toch, wat D66 doet, leeft. Er wordt over nagedacht en er wordt over gesproken. Net als veel allochtonen vertellen er moe van te worden voortdurend aangesproken te worden op het gedrag van hun minder gezeglijke broeders, en altijd maar te moeten uitleggen dat ook veel Marokkaanse jongens geslaagde en oppassende leden van de samenleving zijn, zo heb ik niet altijd zin overal op het D66-zijn te worden aangesproken. Je bent tenslotte meer dan alleen maar lid van een partij. Er komt nog bij dat de ‘jullie ‘gebruikers, nadat ze je even de kans hebben gegeven een reactie te geven, vervolgens op stoom komen en ellenlange monologen afsteken over hoe volgens hen de wereld in elkaar steekt. En wee als je het waagt hen te onderbreken, het op officierstoon geblafte ‘laat me even uitspreken’ verdraagt geen tegenspraak.
Ik troost me dan maar met het feit dat ze op een bepaald moment toch uitgeraasd raken en dan vertellen hoe prettig ze het gesprek hebben gevonden. Meestal zijn ze in de politiek geïnteresseerd geraakt omdat de zuster van hun zwager door Saskia Bruines of Pauline Krikke in de echt is verbonden en dat ‘dat zulke aardige vrouwen zijn’.
Met hen heb ik in ieder geval minder moeite dan met die types die opeens sprekend worden opgevoerd in landelijke kranten. Zo’n Hein van Meeteren, die ‘opnieuw lid is geworden om bij te dragen aan het herstel van D66 ‘, wil ‘een zeer grondige, niets ontziende, meedogenloze schoonmaak ‘.
Opnieuw lid geworden? Heeft die querulante opportunist dus na eventjes geheel onverdiend in de schijnwerper te hebben gestaan door zich als kandidaat lijsttrekker te kandideren, toen meteen het lidmaatschap opgezegd? Een zeer grondige niets ontziende meedogenloze aanpak dit soort types het lidmaatschap te weigeren lijkt me op zijn plaats. Geef me dan maar tien keer liever de ‘jullie zeggers‘. Ook verschijnen als het even wat minder gaat in de landelijke kranten mij geheel onbekende partij bobo’s uit plaatsen als Veenendaal, ten tonele die – alsof ze het statuur hebben van een voormalig minister-president – het volk eens even haarfijn vertellen wat er allemaal moet gebeuren de partij er weer bovenop te krijgen. Voor straf drie keer niet naar het congres mogen zou ik zeggen. Voor hen is dat het hoogtepunt van het jaar, dus je raakt ze diep.
Ook ikzelf heb – nooit wars van tegennatuurlijke handelingen – vorig jaar ingestemd met het doorgaan met de centrum rechtse coalitie. Ondanks mijn bloedhekel aan christen-democratische zedenprekerei. De lucht van te lang doorgekookte spruitjes die als een waas boven het land hangt, moet zo snel mogelijk weer verdreven worden. Ook ik heb er de pest in dat de zaken die D66 er in deze regeringsperiode uitgesleept heeft niet goed over het voetlicht komen. Tegelijkertijd weet ik zeker dat Wouter Bos maar wat blij is dat er op het gebied van de sociaal economische portefeuilles tal van beslissingen zijn genomen die hem het regeren volgend jaar aanmerkelijk zal vergemakkelijken
(en waar ze in Duitsland, Frankrijk en Italië jaloers naar kijken).
Achteraf weet iedereen het altijd beter, achteraf ja. D66-ers zijn net gewone mensen: als het goed gaat ligt het aan hun eigen briljante kwaliteiten, en als het slecht gaat hebben anderen het gedaan, de uitdrukking ‘enige bescheidenheid past ‘ wordt helaas ook door veel d66ers op anderen van toepassing geacht, maar niet op henzelf.
Deel via:
Meer nieuws
- In vijf stappen naar een moderne en flexibele gemeente 11-5-2012
- Dichte bruggen Amstel zorgen voor verkeerschaos 10-5-2012
- Kunstwerk duurzame energie onthuld 10-5-2012
- D66-raadslid Sahin verlaat gemeenteraad Amsterdam 8-5-2012
- D66 wil een kleinere en flexibele gemeente 5-5-2012
- D66 Amsterdam wil Dag van de Dienstverlening op 1 mei 2-5-2012
- D66 blij met aanbesteding fiscale parkeerhandhaving 27-4-2012
- D66: kansen voor Amsterdam Agenda 26-4-2012
- D66 wil oplossing voor groeiend tekort basisschoolplekken Zuid 25-4-2012
- Amsterdammer moet kunst Noord/Zuidlijn kiezen 23-4-2012
word lid