Column Warner Hemmes: Innovatieve projecten

Overal om mij heen zie ik gestreste gezichten. Aanbestedingen hebben een deadline, offertes moeten worden geschreven, en vergeten is dat er allemaal verplichte vrije dagen komen waardoor het werk in nóg minder tijd af moet. De lijst voorwaarden, eisen en verplichte bijlagen vanuit met name overheidsorganisaties is weer langer geworden, ook moeten er weer bezoekjes aan een notaris worden gebracht: eerder volstrekt onbekende formulieren blijken alleen via deze functionaris te verkrijgen. Lees hier de nieuwe column van Warner Hemmes. Overal om mij heen zie ik gestreste gezichten. Aanbestedingen hebben een deadline, offertes moeten worden geschreven, en vergeten is dat er allemaal verplichte vrije dagen komen waardoor het werk in nóg minder tijd af moet.

De lijst voorwaarden, eisen en verplichte bijlagen vanuit met name overheidsorganisaties is weer langer geworden, ook moeten er weer bezoekjes aan een notaris worden gebracht: eerder volstrekt onbekende formulieren blijken alleen via deze functionaris te verkrijgen.

Gedurende de jaren dat ik zelf aan de andere kant van het ‘proces’ zat was ik heerlijk onwetend van al deze muizenissen. Soms kwamen er een goed geklede, fris ruikende medewerkers van een organisatie een voorstel toelichten, bijna dansend kwamen ze de wethouderlijke werkruimte binnen en presenteerden hun resultaat.

Hoe ze het voor elkaar kregen er zo uitgeslapen uit te zien, een indrukwekkend plan van aanpak te presenteren en een zo fraaie powerpointpresentatie te componeren?? Met terugwerkende kracht krijg ik een heilig ontzag voor ze. Want nu zit ik aan de andere kant van ditzelfde ‘proces’.

Ik zie nu de directeur van een organisatie waar niemand vooruit te branden is, die onverstoorbaar bij ieder overleg waar wéér niet geleverd is waar we gezien de samenwerking dringend op zitten te wachten roept ‘dat zijn mensen die met de voeten in de modder en klei staan’, die dus geen tijd hebben zich met bureaucratische onzin als het op schrift stellen van voorstellen bezig te houden.

De klei heb ik nog niet kunnen zien, laat staan ruiken en heb daar ook geen tijd voor gehad: de directeur komt altijd te laat binnen en moet voor het eind van het overleg altijd weer dringend weg. Maar er moet wel werk worden gedaan want een voorwaarde mee te doen met de offerte is dat ‘er sprake is van samenwerking tussen meerdere organisaties’.

Ik hoor bestuurders die bekend staan om hun breedsprakigheid, wollig taalgebruik en besluiteloosheid ferm zeggen dat hun vraagstelling ‘klip en klaar, volstrekt helder en volledig transparant is voor de te offreren organisaties‘. Om de bestuurder nóg beter ingediende voorstellen te kunnen laten beoordelen wordt achteloos de datum waarop alles moet zijn ingediend met drie maanden naar voren gehaald.

Afhankelijk van het gremium waarvoor een voorstel moet worden ingediend, zijn ieder jaar nieuwe begrippen onmisbaar. Als bezweringsformules zullen ze om de paar zinnen moeten worden tussengevoegd. Want o wee, als je ze vergeet, levert dat, ongeacht de kwaliteit van je voorstellen, strafpunten op. Zomaar en paar krenten uit oogst van dit seizoen: gedegen monitoring, succesfactoren, overdragen van good practices, gebiedsoverstijgende samenwerking, kenniskringen, innovatieve en vernieuwende aanpakken, voorkeur voor werkwijzen die nog niet elders zijn ontwikkeld, de mate van vraaggerichtheid, structureel inbedden....

Wel valt op dat er ook begrippen zijn die weer wat op de terugtocht zijn: ‘transparant’ bijvoorbeeld hoeft nog maar om de tien zinnen ingevoerd te worden, dat was vorig jaar nog om de twee zinnen.
Te kritisch en te cynisch over al deze nieuwe van Dalebegrippen mag ik natuurlijk niet zijn: daarvoor heb ik te lang zelf mede aan ‘de andere kant’ aan de touwtjes getrokken.

Het wordt even slikken en me dan op de te schrijven teksten storten…maar ergens knaagt het wel.
Zou het niet mooi zijn als we met zijn allen zouden stoppen ieder jaar met een wolk van innovatieve projecten het Rijk, de provincies, de gemeenten te bezwangeren en eerst eens uitzoeken hoe de vernieuwende aanpakken van vorige jaren het in de praktijk hebben gehouden? Steeds wat nieuws uitvinden zonder het vorige nieuwe de tijd te gunnen zich te bewijzen... Aandacht en geld voor het volgen van hoe het verder met de vernieuwende pilots gaat is er niet: de ogen zijn alweer gericht op iets wat nóg vernieuwender is.

Maar dat denk ik natuurlijk maar even. De dynamiek van het werk eist dat ik als de donder verder schrijf aan het volgende innovatieve voorstel.

Warner Hemmes is adviseur op het gebied van diversiteit en inburgering bij ACB Kenniscentrum. Hij heeft veel ervaring in de Amsterdamse politiek: zo was hij tussen 1990 en 2002 onder andere stadsdeelwethouder en fractievoorzitter van D66 in de gemeenteraad.

Deel via: