D-café: Amsterdam, de Wereldstad. Yes we can!

dinsdag 29 april 2008

Twee weken geleden was het D-café: Amsterdam, de wereldstad. Fractielid Jan Paternotte bracht voor deze editie van het D-café de directeur 'Amsterdam Topstad' Mark de Kruijk en Marco de Goede (GroenLinks) naar P96. Met z'n drieen debatteerden ze over Amsterdam als wereldstad. De conclusie was dat Amsterdam veel te bieden heeft, maar er ook nog veel werk aan de winkel is. D66 zal dan ook de komende tijd met voorstellen komen die Amsterdam als wereldstad versterken. Als prikkelende opening van de avond schreef D66-expat Beatrijs Overdijkink in Londen een column. Lees haar ervaringen in de wereldsteden Londen en Amsterdam.

Amsterdam is geen wereldstad

Het is maart 2007 en mijn geliefde vertrekt naar Londen voor een nieuwe uitdagende baan en het verbreden van zijn horizon. Amsterdam is te klein geworden voor zijn ambities. Een beetje beduusd blijf ik achter. Ik ben juist zo blij met Amsterdam. De mooie grachten hebben mijn hart gestolen en ik hoef er niet perse weg. Dus reis ik eerst drie maanden heen en weer voordat ik mijn koffer pak en verhuis naar Londen.

En daar sta ik dan met mijn koffer voor onze deur in Notting Hill. Van de provinciale stad Zutphen, via de grote stad Amsterdam ben ik in een wereldstad aangekomen.

Een paar weken later zit ik op mijn terras te genieten van een kop koffie die ik net aan de overkant gehaald heb bij de Starbucks. Mijn Servische bovenbuurvrouw hangt uit het raam en nodigt me uit voor een borrel ’s avonds. Ze is een succesvolle dame uit mediawereld die in de jaren negentig zonder een cent te makken naar Londen is gekomen. Ook een Schotse buurvrouw hangt even over haar balkon en belooft me te helpen met een sollicitatie. Zij is na een scheiding een nieuw leven begonnen in deze stad.

Als ik mijn voordeur uitstap komt een stroom toeristen me tegemoet. Ik wring me erdoor en loop binnen bij de schoenmaker. Een echte Londenaar die me in geuren en kleuren verteld over de verjaardag van zijn dochter. Bij de stomerij wordt ik hartelijk verwelkomt door de hindoestaanse eigenaresse. "Hello Beatrice how can I help?" Op weg naar mijn werk staat een man in de metro op en geeft me een plek. Ik weet niet waarom, ik ben niet oud of zwanger maar het gebeurt regelmatig.

En dan ga ik voor een week terug naar Amsterdam...

In mijn oude straat kom ik mijn buurvrouw tegen. Een echte Amsterdamse. Ze moppert dat de buurt zo veranderd is door de yuppen die er zijn komen wonen. Ze doelt op de expats die tijdelijk in ons huis zitten. Ik pak snel mijn fiets en loop naar de sigarenboer op de hoek voor een krant. De man achter de toonbank geeft geen enkele blijk van herkenning hoewel ik hier al vier jaar lang elke dag een krant koop. Na afgerekend te hebben stap ik op mijn fiets richting de stad voor een lunch met mijn moeder. De mensen die ik tegenkom onderweg zijn voornamelijk blanke mensen. Import uit andere delen van Nederland.

Ook zie ik bij de Albert Cuijp een groepje vrouwen met hoofddoek. In de Utrechtsestraat steekt iemand over zonder uit te kijken; ik rij hem bijna omver. Kankerhoer krijg ik naar mijn hoofd geslingerd. Bij Café de Jaren aangekomen zoek ik een plekje aan het raam. Ik ben dol op dit uitzicht op de gracht. Ik probeer koffie te bestellen en na een kwartier komt er eindelijk iemand aan. Jaha? Vraagt een meisje ongeduldig terwijl een witte buik met piercing onder haar naveltruitje vandaan komt. Een koffie graag. Ondertussen belt mijn moeder. Ze staat op het Centraal Station en zoekt een taxi want ze is slecht ter been, maar niemand neemt haar mee want café de Jaren is te dichtbij. Als Rotterdamse is ze wat gewend, maar dit slaat alles.

Ik zucht in mijn koude koffie. Nu weet ik het zeker: Amsterdam is geen wereldstad. Op papier voldoet de stad aan bijna alle criteria vd wereldstad maar gevoelsmatig faalt de stad aan alle kanten. Amsterdammers vinden zichzelf geweldig en je moet van goede huize komen om er bij te mogen horen. Ze laten dit merken in de bediening, in winkels, als buren, als taxichauffeurs en trambestuurders. Iedereen lijkt te beroerd om een stap verder te doen richting de buitenstaander. Wat Amsterdam niet beseft is dat ze daarmee hun eigen ondergang tekenen. Want een stad die niet openstaat voor anderen is een stad waar geen buitenlander wil wonen, laat staan een bedrijf zich vestigen.

Een wereldstad met internationale allure is dan ver te zoeken…..

Beatrijs Overdijkink