Hoogerwerf neemt afscheid als raadslid

woensdag 10 maart 2010

D66-raadslid Petra Hoogerwerf nam vandaag afscheid van de gemeenteraad. De afgelopen vier jaar vertegenwoordigde zij D66 in Amsterdam, waarbij ze zich onder andere inzette voor een betere controle op grote projecten. Ook stelde zij zich op ten aanzien van dure re-integratieprojecten en was ze actief op het gebied van homorechten en kunst en cultuur. De afscheidsspeech van Hoogerwerf is hieronder te lezen. Let op, gesproken woord telt!

Voorzitter,

Hier sta ik voor u, opgetogen, droevig en verbaasd. Ik wil in mijn slotspeech ingaan op zaken die ik opmerkelijk vind. Daarbij geef ik ook wat tips mee voor de nieuwe raad.

Opgetogen begon ik in 2006 aan het raadswerk. Opgetogen ben ik nu over wat we wat we hebben bereikt als Raad. Met trekken en duwen, heftige debatten, heel veel leeswerk, ontmoetingen met interessante Amsterdammers. Alle 45 raadsleden werkend vanuit de overtuiging van Amsterdam een tolerante stad te maken waarin het goed toeven is voor bewoner, ondernemer of toerist.

Opgetogen ben ik ook over de uitkomst van de verkiezingen. Met onze overzichtelijke tweemansfractie hebben we constructief oppositie gevoerd tegen het college. We waren bijvoorbeeld kritisch over het Kunstenplan, de wachtlijsten in de kinderopvang, de lesbrief van wethouder Buyne, re-integratietrajecten en inburgering.

We hebben de partij gelukkig zien opbloeien tot meer dan 20.000 leden en 7 zetels hier in de raad. Ik wens de nieuwe fractie onder leiding van Ageeth Telleman veel succes de komende periode.

Ik ben ook opgetogen omdat deze raad veel heeft kunnen doen voor de stad. Denk hierbij aan de verbeterde controle op de uitvoering van grote projecten. Ik herinner me nog in het eerste jaar de eerste debatten waar we het hadden over risicomanagement. Ik noemde de aansturing van grote projecten De Amsterdamse Ziekte. We begroten te laag, neigen ertoe projecten te optimistisch voor te stellen en plannen nog steeds niet goed. Nu, vier jaar later, is mede dankzij de enquêtecommissie, de debatten over de Noord-Zuidlijn, de Afval Energie Centrale en recentelijk het Stedelijk, meer aandacht gekomen voor de achterliggende processen die ertoe leiden dat we soms als raad geen goede besluiten nemen. We zijn realistischer en alerter geworden als we besluiten moeten nemen. Maar het zal lastig blijven. Ik pleit er daarom voor dat we in onze besluitvorming ook eigen onderzoek laten doen zodat we die resultaten in onze besluitvorming kunnen laten meewegen. In blij dat de Raad onlangs heeft ingestemd met een externe toets bij complex projecten.

Ik ben ook opgetogen omdat we, ondanks het gedoe in Centrum over

staand drinken op terrassen, als raad wel stappen hebben gezet om de regeldrift terug te dringen. Zo ben ik verheugd dat we de filmindustrie een filmcommissioner hebben gegeven, die op initiatief van D66 en met steun van de gehele raad de regeldrift ten aanzien van filmen op locatie gaat beperken.

Ik ben opgetogen dat we als Raad veel aandacht hebben gevraagd voor veiligheid op straat, intolerantie en toenemende discriminatie. Ik hoop dat het voorstel van D66 om de Gay Games terug te brengen naar Amsterdam ook daadwerkelijk uitgevoerd gaat worden. Als signaal naar de wereld dat je in Amsterdam moet zijn om te zijn wie je wilt zijn, qua geaardheid, geloofsbeleving of afkomst.

Ik ben opgetogen over die momenten waarop we als Raad zeiden: hier gaan we met z’n allen eendrachtig achter staan. Er zijn momenten waarop je de politiek achter je moet laten en je als hoogste orgaan verstandig moet handelen. Daarom hoop ik dat het lukt om in tegenstelling tot wat tot nu toe gebruikelijk was, met alle raadsleden één afscheidsmoment gaan organiseren. Ik heb me ook sterk gemaakt voor een gezamenlijke kranslegging bij herdenkingen, waarmee we als raad op belangrijke momenten als deze eenheid uitstralen.

Over de gesteldheid van onze democratie ben ik daarentegen nogal droevig gestemd. Zo worden raadsleden soms gehinderd om hun werk naar behoren te doen. Ik zou ervoor willen pleiten dat het nieuwe presidium naar de spreektijden kijkt en een andere verdeling maakt waarin kleine fracties meer spreektijd krijgen. Dat komt de kwaliteit van het debat ten goede.

Ik ben bedroefd over de kwaliteit van de beantwoording van de schriftelijke vragen. En droevig over het tempo waarmee e.e.a. wordt beantwoord. Ik heb onlangs - de beantwoordingstermijn is overigens wederom verstreken - vragen gesteld over de kosten van schriftelijke vragen. Ik heb gevraagd hoeveel vragen er zijn gesteld en door wie. Ik had hier graag willen vragen aan degene die de meeste vragen had gesteld of hij de beantwoording nuttig had gevonden. En ik had de schriftelijke vragenprijs willen geven aan de ambtenaar/wethouder over wiens beantwoordings-werk we het meest tevreden zijn. Ik roep het nieuwe College op de beantwoording kwalitatief op een hoger plan te brengen. Geef zoveel mogelijk goede informatie, in plaats van Kluitje in het Riet-antwoorden.

Ik ben droevig dat steeds meer raadsleden bedreigd worden in Nederland. Ruim drie op de tien raadsleden, zo blijkt uit onderzoek, heeft hiermee te maken gehad. Ik ben verbaasd dat er geen protocol is dat bepaalt waar je kunt aankloppen als je iets in die trant overkomt. Ik roep het presidium op nu snel te komen met een regeling voor nieuwe raadsleden.

Een ander verwonderpunt voor mij is de houding van dit College richting de Rekenkamer. De Rekenkamer is een onafhankelijk orgaan dat ons kan helpen in onze controlerende taken. Dieptepunt was voor mij de Zuid-Oostkwestie waarin de PvdA in Zuid-Oost het rapport van de Rekenkamer terzijde legde, ten gunste van twee andere adviserende rapporten, gemaakt op verzoek van de PvdA-fractie aldaar. Ook dit College vergeleek in het raadsdebat de Rekenkamer met een adviesbureau . Dat komt het gezag van de Rekenkamer niet ten goede. Dat de nieuwe directeur van de Rekenkamer een politieke signatuur heeft, is op z’n minst zorgelijk te noemen. Onafhankelijkheid betekent in mijn opinie: iedere schijn van belangenverstrengeling uit de weg gaan. De Rekenkamer en de Ombudsman zijn organen die met gezag behandeld moeten worden en ook zo gepositioneerd moeten zijn.

De komst van twitter heeft de Raad ook beïnvloed. Er is een geheime dialoog tussen wethouder en politici over wat zich afspeelt in commissies of de Raad. De twitter berichten zijn vaak komisch maar vaak ook alleen voor ons begrijpelijk. Eigenlijk zouden de twitteraccounts op de internetsite van de gemeente moeten staan zodat ook Amsterdammers kunnen deelnemen aan onze conversatie over het World wide web en wij wat minder cryptisch worden.

Verbaasd ben ik ook over de soms curieuze omschrijvingen van beleidsplannen en vragen. Formuleringen die voor buitenstaanders volslagen onbegrijpelijk moeten zijn. Wat dacht u bijvoorbeeld van ‘vragen naar aanleiding van de ontgassing van schepen (SP), het Verkeersbesluit ‘Verbod te ontmoeten en voorbij te lopen’ en de motie ‘ongedocumenteerden in nood’?

Ik ben ook verbaasd, maar tegelijkertijd opgetogen dat ik in de Raad en onder wethouders vrienden heb gemaakt. Mensen met wie ik van mening kan verschillen maar die ook goede collega’s zijn geworden.

Graag wil ik een aantal mensen danken die veel werk achter de schermen verzetten: de griffie, de bodes, de schoonmakers, de beveiliging en in het bijzonder het hoofd beveiliging Oesi die mij in moeilijke tijden veel steun heeft gegeven. Verder hebben mensen van de partij mij enorm geholpen. Ik denk daarbij aan Roy Kramer, Saskia Bruines, Warner Hemmes, Moncef Beekhof, Ernst Bakker, Hans van Mierlo en Ingrid van Engelshoven, de werkgroepen economie, cultuur en financiën, het bestuur en vele leden.

Ook dank ik al mijn fractiemedewerkers: Sebas, Beatrijs, Michelle, Machteld, Thijs, Jan-Bert en in het bijzonder Alexander. En onze duoraadsleden Marcia, Igor, Jan, Hans en mijn collega Ivar.

Ik ben opgetogen en verbaasd dat mijn familie, goede vrienden en bovenal mijn partner Monica me nog steeds steunen na al die uren democratie en dus afwezigheid. Zoals André Hazes al zong: het is tijd voor elkaar, het is tijd om te leven.

Tot slot voorzitter: als raadslid heb ik me ingezet om Amsterdam weer te laten bruisen. Tolerantie en grootstedelijk denken zijn nodig voor de ontwikkeling van Amsterdam. Daarbij moet de overheid ruimte geven aan initiatief en ondernemerschap. Tegelijkertijd moet er ook gewerkt worden aan de vele problemen op het gebied van onderwijs, milieu en afnemende werkgelegenheid. Dat is uiteindelijk de opgave waar we voor staan.

Ik wens het nieuwe college en de nieuwe raad daar veel succes en wijsheid mee. En laat verbazing uw voertuig zijn om het College te controleren en aan te zetten tot betere prestaties.

Petra Hoogerwerf

10 maart 2010