Interview METRO: De idealisten vs de machtspolitici

dinsdag 21 februari 2006

D66. Een partij zonder échte speerpunten, maar met een algehele visie: Amsterdam als creatieve kennisstad. Lijsttrekker Ivar Manuel hoopt dan ook zijn boodschap duidelijk over te kunnen brengen aan de kiesgerechtigde Amsterdammers. Daarom voert hij zonder schroom een naar eigen zeggen ‘omstreden’ politieke campagne. Op de verkiezingsposter zet hij zijn jongste zoon in. “Hiermee vangen we óns beeld van de toekomst.”

D66 is volgens lijsttrekker Ivar Manuel een partij met politici die een beetje buiten de politiek staan. Het politieke machtsspel, daar zijn ze niet zo goed in. “Om Pechtold te citeren ‘het vuile vunzige spel dat achter de schermen wordt gespeeld’, dat doen wij altijd fout. Wij zijn meer idealisten met een bepaalde visie op de maatschappij, dan machtspolitici.” Maar hoe breng je dat over aan de nuchtere Amsterdammer die je afrekent op daden en niet op woorden.

De vraag moet gesteld. Heeft de afgetreden Boris Dittrich en de flapuit Alexander Pechtold zijn weerslag op de lokale verkiezingen?

“Weerslag klinkt zo negatief. Het heeft effect. Je kunt van alles doen in de gemeente en overal voor staan, maar de landelijke politiek bepaald toch voor tachtig procent de uitslag. Wij worden afgerekend op wat in Den Haag gebeurt. Soms is dat positief, en soms minder positief. Nu hebben we het moeilijker. We hebben rondom de kwestie Uruzgan het woord kabinetscrisis in de mond genomen, en dat was niet slim.

D66 is een partij met mensen die uitgesproken progressief zijn in de zin van verandering, en dat zijn nog maar weinig partijen. Ook zijn wij een partij van politici die een beetje buiten de politiek staan. Er is altijd commentaar op D66. Wij doen het, om Pechtold te citeren, vuile vunzige spel dat achter de schermen wordt gespeeld altijd fout. Dat kunnen we niet. Dan kun je denken wat een sukkels, maar je kunt ook zeggen; dat zijn integere mensen die het kennelijk op hun naïef eerlijke wijze afleggen tegen de gevestigde politiek. Wij zijn meer idealisten met een bepaalde visie op de maatschappij, dan machtspolitici.”

Noem eens een aantal speerpunten uit die visie waarmee jullie de Amsterdammers over de streep willen trekken?

Ja, dat is het dilemma van D66. Wij kunnen ons moeilijk op één punt vastpinnen. We hebben een genuanceerd verhaal. Wat voor ons het belangrijkste is, zou ik je niet kunnen zeggen. Het is allemaal belangrijk. Het werkt alleen als je het allemaal doet. Kennis en creativiteit zijn onze kernwoorden. Kunst en cultuur, milieu en natuur. Het is een visie, en een visie is niet in een woord te vangen. Of het moet zijn verandering. Maar wanneer je zoiets zegt, ben je de kiezer alweer kwijt. Je moet op ons stemmen omdat wij ons best doen een levende stad te zijn. Wij zorgen ervoor dat jij in Amsterdam kunt blijven wonen.”

Dat is wel erg vaag. Je moet toch met iets concreets de kiezer kunnen triggeren?

“Wat wij willen is ervoor zorgen dat mensen in alle fases van hun leven in Amsterdam kunnen blijven wonen. Studenten zijn belangrijk en daarvoor hebben we containerwoningen, maar afgestudeerden zijn nog waardevoller voor de stad en die hebben het moeilijk een woning te vinden. Daarom willen wij bij het toewijzen van woningen een voorkeursbeleid gaan formuleren voor afgestudeerden. De volgende fase is de werkende stedelijk gerichte ouder. Kort door de bocht gesteld zorgt Amsterdam voor je als je arm bent of moeilijk aan werk komt. En als je rijk bent, dan red je jezelf wel. Maar als je daar tussenin zit, een redelijk modaal betaalde baan hebt, dan is Amsterdam duur en word je nergens mee geholpen. Terwijl een sterke middengroep van cruciaal belang is voor de economie en het leefklimaat van een stad. Daarom willen wij de kantoortijdenschool instellen zodat tweeverdieners kunnen blijven werken. Daarnaast willen we grotere betaalbare woningen creëren in verschillende wijken door sociale huurwoningen op hoog niveau te renoveren of samen te voegen. Hiermee zorg je meteen voor differentiatie en voorkom je de segregatie. We komen op voor de middengroep, die genegeerd wordt.”

Wat hebben jullie de afgelopen vier jaar bereikt in de oppositie?

“Wij hebben vrijuit kunnen spreken, dat is het fijne van oppositie. We hebben verschillende voorstellen gedaan, die consequent afgewezen werden, maar die uiteindelijk in een vergelijkbare vorm toch opgepikt zijn. Dat is PvdA-politiek. Tegen alles nee zeggen wat van de kleinere partijen komt, en pas ja zeggen wanneer het zogenaamd hun eigen idee is. Dat zie je nu ook gebeuren met de inzet van Amsterdam als creatieve kennisstad. Maar uiteindelijk boek je dus wel de resultaten. Wij leggen hen iets in de mond, ze slikken dat met tegenzin door, en op een gegeven moment spugen ze het weer uit en is het iets van hen geworden. Hierdoor blijven we wel onzichtbaar voor de kiezer. Maar ik denk dat je als kleine partij ook niet meer dan dat kunt verlangen. Je hebt die macht nou eenmaal niet.”

Hoe schatten jullie de kansen in?

“Wanneer de Amsterdammers naar de verschillende partijprogramma’s kijken en een serieuze afweging maken, moeten wij tenminste tien tot vijftien procent van de kiezers aan ons kunnen binden. We zijn onderscheidend en hebben een duidelijke visie die, denk ik, overeenkomt met wat de mensen willen. We moeten met gemak zes zetels kunnen halen. Gebeurt dit niet dan heeft er óf mee te maken dat wij als gemeenteraadsfractie ons verhaal niet goed hebben kunnen uitdragen óf is de invloed van de landelijke politiek te sterk aanwezig. Want gewoon sec ons verhaal is een heel goed verhaal waar veel Amsterdammers meteen voor zouden tekenen.”

Persoonlijke vragen:

Wie is je sportheld?
Co Adriaanse. Hij is goed, heeft visie en is miskend.

Met wie zou je weleens een beschuitje willen eten?
Dat is wel erg persoonlijk. Dan zeg ik met jou.

Favoriete plek in Amsterdam?
Amsterdam bestaat uit allemaal favoriete plekjes van mij.

Wat is je laatste blunder geweest?
Het campagnefilmpje opnemen in de ijzige koude, vervolgens ziek worden en mijn hele campagneteam aansteken.

Wanneer heb je voor het laatst gehuild?
In de praktijk huil ik weinig. Ik denk dat ik na dat ontbijtje met jou wel ga huilen. Niet om jou, maar wanneer ik thuis kom.

Wie was je eerste liefde?
Denise. Ik was 12 jaar en kreeg van haar mijn eerste kus. Ik was heel erg verliefd, en zij nam meteen een ander vriendje. Toen heb ik wel gehuild.

Ben je ijdel?
Vast wel.

Muzieksmaak?
U2

Favoriet vakantieland?
Frankrijk, Italië. Vanwege de cultuur en de afstand.

Wat doe je met een miljoen euro?
Een huis kopen in de Pijp. Een deel zou ik weggeven richting natuur en milieu. De rest zou ik beleggen.

CV:

Naam: Ivar Manuel

Geboortedatum en –plaats: 24 maart 1962, Amsterdam

Woonplaats: Amsterdam, Borneo-eiland

Opleiding: Biologie aan de Universiteit van Amsterdam

Aantal jaren politiek actief: 11 jaar, begonnen in deelraad Amsterdam Oost

Huwelijkse staat: samenwonend

Kinderen: 2 jongens

Bron: METRO, Annefleur Pel