Meer plekken voor stadsgezinnen

maandag 17 mei 2010

De afgelopen weken is in het Parool diverse malen gepubliceerd over gezinnen in Amsterdam; over gezinnen die weggaan en over gezinnen die juist willen blijven. D66-raadslid Sebastiaan Capel pleit al geruime tijd voor meer aandacht voor deze “stadsgezinnen” en reageert; volgens hem moet er meer ruimte in de stad komen en meer aandacht in het stedelijk beleid. In het nieuwe programakkoord ontbreekt iedere aandacht voor stadsgezinnen; dat moet anders.

In de media kwam onder meer kwam sociaal geograaf Willem Boterman aan het woord over zijn wetenschappelijk onderzoek. Dit gaat over jonge gezinnen die bewust kiezen om te wonen in de wijken rond het Centrum. Drie planologen van de Dienst Ruimtelijke Ordening stelden vervolgens in een ingezonden artikel dat genoeg gezinnen de stad niet verlaten als keuze, maar daartoe worden gedwongen. Zij kunnen de prijzen niet betalen, omdat het aanbod aan geschikte woningen te gering is. De planologen stellen dan ook dat het aanbod in de gewilde wijken omhoog moet.

Dit is één oplossing, maar een andere is te zorgen dat meer buurten in Amsterdam voldoen aan de wensen van de stadsgezinnen. Dat betekent meerdere dingen. Ten eerste moeten de huizen groot genoeg zijn voor gezinnen. Dat kan door bestaande kleinere woningen samen te voegen. Daarnaast moeten de voorzieningen voor kinderen aanwezig zijn. Een goede school, kinderopvang, maar ook iets simpels als een goede stoep. Die moeten breed zijn, zodat kinderen er kunnen spelen, de ouders op een bankje kunnen zitten en er liefst ook nog plek is voor de (bak)-fietsen van al die ouders en kinderen. En tenslotte moet om de hoek van de straten waar gewoond, genoeg te doen zijn. Dat betekent winkels, cafés, een bioscoop een culturele broedplaats, koffietentjes en een park of plantsoentje.

Want deze “stadsgezinnen” willen niet “tuintje voor, tuintje achter”, zoals gezinnen die kiezen voor wonen buiten de stad. Dat is maar goed ook, want daar is in de stad de ruimte niet voor. Ze willen de omgeving zoals hierboven beschreven en ze zijn bereid offers te maken om in de stad te blijven wonen. Geen eigen tuin, maar wel een goed onderhouden park. Geen eigen parkeerplek, maar wel Greenwheels of een garage in de buurt. En geen huis van 150 vierkante meter, maar wel rond de honderd. En al helemaal niet alleen woningen om zich heen, maar juist ook winkels, bedrijven en horeca. Zij zoeken relatieve rust om te wonen, maar de reuring om te leven.

Wat de aanwezigheid van dergelijke voorzieningen, en de mensen waaronder gezinnen die bewust kiezen voor de stad, doet, is al op veel plekken te zien. In het verleden kwam hierdoor bijvoorbeeld de Pijp in de lift en recenter was in Westerpark en de Indische Buurt rond het Timorplein te zien wat het effect is. Nu al is de Baarsjes aan het profiteren van de wens van mensen om in de stad te blijven wonen, ook als zij kinderen hebben gekregen. Maar er moet dan wel beleid zijn voor de stadsgezinnen en dat lijkt op dit moment te ontbreken.

Zo wordt in de plannen van de nieuwe coalitie met geen woord gerept over aandacht voor deze groep. En dat terwijl hun programmakkoord “Kiezen voor de stad” heet! Juist voor de gezinnen die precies die keuze maken heeft het aanstaande stadsbestuur kennelijk een blinde vlek. In het najaar organiseert D66 een conferentie over “Stadsgezinnen in Amsterdam”. Hier gaan ouders, kinderen, wetenschappers, ontwikkelaars, corporaties, organisaties en andere betrokkenen met elkaar in gesprek. Hopelijk opent dat de ogen van het bestuur van Amsterdam voor de stadsgezinnen in Amsterdam.

Sebastiaan Capel is woordvoerder volkshuisvesting voor D66 in de gemeenteraad van Amsterdam.