Nieuwjaarsspeech D66-fractievoorzitter Ivar Manuel

donderdag 17 januari 2008

Zaterdag 12 januari was weer de jaarlijkse nieuwjaarsborrel van D66. De borrel, waar veel leden en relaties op af waren gekomen, was een doorslaand succes. Na speeches van de voorzitter van de landelijke Jonge Democraten, Floris Kreiken, en de fractievoorzitter van D66 Noord-Holland, Joke Geldhof, gaf de fractievoorzitter van D66 Amsterdam, Ivar Manuel, nog zijn visie op de Amsterdamse politiek. De avond werd geleid door bestuursvoorzitter Ageeth Telleman, waarbij na de speeches natuurlijk nog uitgebreid gedanst kon worden.

Lees hier de nieuwjaarsspeech van Ivar Manuel.

Speech D66-fractievoorzitter Ivar Manuel
uitgesproken tijdens de nieuwjaarsreceptie van D66 Amsterdam op 12 januari 2008

Dames en heren, Democraten,

We zijn hier op een nieuwjaarsbijeenkomst, dus laat ik vooral beginnen om u namens de fractie van D66 een gezond en heel gelukkig 2008 toe te wensen. En laat ik dan ook meteen de gelegenheid ten baat nemen om alle werkgroepen, leden en ook niet-leden te bedanken die ons geholpen hebben om van 2007 een succes te maken. Succes dat zich bijvoorbeeld vertaald in het artikel over AT5 wat vandaag in het Parool staat. Bedankt daarvoor.

Hier zou ik het bij kunnen laten, maar nu ik hier toch sta wil ik daar nog wel wat aan toevoegen. En wel zodanig dat geen CDA'er het in zijn hoofd haalt er stukken uit te kopiëren.

Job Cohen, onze burgervader, gebruikte zijn nieuwjaarsspeech voor een opsomming van alles wat er bereikt is sinds het jaar 2000. Dat bleek toch nog een hele waslijst sinds het jaar 2000. GroenLinks, de huidige coalitiepartner, stond er na afloop wat beteuterd bij. De boodschap was duidelijk, Cohen had het over alles wat er bereikt is door de PvdA sinds 2000, ongeacht wie er nou verder nog in de coalitie zit of zaten. We rule this city, was zijn nieuwjaarsboodschap.

Verder pareerde Cohen in zijn speech de kritiek dat het huidige college een saai college zou zijn. Er wordt gewoon hard gewerkt, was zijn verklaring. En de gemeenteraad, gedomineerd door de PvdA zoals jullie weten, zit in onze zak, dacht hij er stilletjes achteraan. Natuurlijk zijn er ook nog wel wat problemen, met jongeren in West vooral. Problemen die het college voortvarend gaat aanpakken, want ook deze jongeren hebben we straks hard nodig in onze kenniseconomie. Keurig verhaal, geen vuiltje aan de lucht, iedereen neemt nog een drankje en morgen gaan we allemaal weer lekker aan de slag. En toch....

Wie zich niet door dit soort sussende verhalen in slaap laat wiegen, wie alert is op wat er werkelijk gaande is in onze stad die blijft zitten met een onbehagelijk gevoel. En natuurlijk, het college is druk doende om de creatieve kennisstad te realiseren, de metropool Amsterdam, de Topstad. Precies waar wij als D66 de hele vorige bestuursperiode op aangedrongen hebben. En dat is een lastige positie voor ons als oppositiepartij. Maar toch...

(vrij naar Tolkien) Amsterdam, mijn stad, onze stad is veranderd. Ik zie het in de grachten. Ik voel het in de aarde. Ik ruik het in de lucht. Veel dat eens was, raakt verloren.

Het voelt niet goed, het voelt niet goed voor democraten, voor vrijzinnig liberalen. Juist wij, juist wij als D66 zijn hier gevoelig voor. Omdat er in relatieve stilte aan de peilers van ons bestaan wordt gemorreld. Democratie en individuele keuzevrijheid.

In de vorige bestuursperiode werd eindelijk het dualisme in de gemeentepolitiek ingevoerd. Dualisme betekent, simpel gezegd, dat er een duidelijke scheiding moet zijn tussen het college enerzijds en de gemeenteraad anderzijds, waarbij de gemeenteraad het college controleert en de kaders stelt. En ja, natuurlijk hoort daar eigenlijk ook nog een gekozen burgemeester bij, hoe dat gelopen is herinneren we ons nog al te goed. De gekozen burgemeester, of wat daar inmiddels voor door gaat, is verworden tot een armzalig referendum waar uit twee PvdA kandidaten gekozen mag worden. ‘Met uitgestoken handen sta ik voor u allen. Die handen zijn leeg.' Dat is de inmiddels beroemde quote van de vader van Thom de Graaf, een treffende omschrijving van de benoemde burgemeester.

Maar terug naar Amsterdam. Inmiddels heeft Lodewijk Asscher zich hier ontpopt tot een super-wethouder, die niet alleen vrijelijk rondshopt in de portefeuilles van zijn collega wethouders, maar die ook nog eens de enige echte fractievoorzitter van de PvdA is, vlak achter de de schim van Manon van der Garde. En dan vraag ik u: hoezo dualisme? Want met deze dubbelfunctie van één persoon wordt de hele gemeenteraad lam gelegd. De PvdA fractie, 20 van de 45 zetels groot, is verworden tot een amorfe standpuntloze massa. Niemand kan er iets mee, maar niemand kan er ook omheen.

En dan zal ik hier nog maar zwijgen over de deelraden, waar de PvdA soms de absolute meerderheid heeft. Waar dat toe kan leiden...., ik zeg maar één woord, ......Zuidoost. Dames en heren, democratie is het controleren van de macht en ons controle-orgaan bij uitstek is de Rekenkamer. De PvdA in deze stad laat onwelgevallige rapporten van de rekenkamer weerleggen door eigen onderzoekscommissies. Het is onbestaanbaar maar het gebeurt, hier in onze stad. Met een goed functionerende democratie heeft het allemaal weinig meer te maken.

Democraten, er wordt wel eens beweerd dat D66 een overbodige partij is geworden, het tegendeel is waar. We zijn harder nodig dan ooit tevoren en de kiezers zullen zich dat gaan realiseren. Onze stad, onze republiek Amsterdam, de plek waar mensen zichzelf konden zijn, anders konden zijn, waar ruimte is voor het experiment, voor andersdenkenden, waar gedoogd wordt wat elders verboden is, onze vrijheid, die staat onder druk.

Onder het mom van veiligheid, veiligheid, veiligheid, in elke burger schuilt een mogelijke terrorist, wordt de stad ontdaan van ongewenste activiteiten. Want al ben je geen terrorist dan toch al gauw een crimineel of werkzaam in een criminogene branche. En daarmee verdacht. En wie in Amsterdam verdacht is moet sinds de invoering van de wet Bibob zijn eigen onschuld maar zien aan te tonen. Anders wordt de vergunning ingetrokken, de zaak gesloten of de activiteiten beëindigd. De wet Bibob, de omgekeerde bewijslast, het is wel iets om even tot je door te laten dringen.

Zoals we hier bijeen zijn zullen jullie allemaal zeggen (op een enkele uitzondering na misschien), nou ja, ik ben geen crimineel, simpel zat. Maar bewijs dat maar eens, bewijs maar eens dat je iets niet bent, dat is nog helemaal niet zo eenvoudig juridisch gezien. En terwijl burgers zich suf piekeren hoe hun onschuld te bewijzen heeft de politie steeds minder aanleiding nodig, steeds minder bewijs nodig om jou te controleren.

Preventieve fouilleeracties bijvoorbeeld. Personen, maar ook auto's worden binnenste buiten gekeerd op zoek naar wapens Ik heb geen wapen zul je nu zeggen, maar misschien ligt er wel een schroevendraaier in je auto. Volgens de politie is dat een wapen en de schroevendraaier wordt in beslag genomen en trots vermeld als wapenvondst. Weten jullie zeker dat je nog steeds kan bewijzen dat je ook niet misschien een klein beetje crimineel bent? Of je hebt gewoon een zakmes, zo'n praktisch rood zwitsers apparaat met een kruis erop, zoals laatst een toerist, Hij heeft moeten procederen om de politie te dwingen hem dat mes weer terug te geven. Welkom in Amsterdam Topstad. En dan zijn dit nog vermeende wapens.

Stel je wil gewoon uit en een pilletje daarbij zou fijn zijn. Buiten moet je snuffelhonden omzeilen, éénmaal binnen wordt je tegen de muur geplet op het moment dat je een pepermuntje in je mond stopt en onmiddellijk weer naar buiten gesleept om grondig gefouilleerd te worden. Of je doet helemaal niks en de politie komt evengoed naar binnen gestormd, het feestje is voorbij en als je niet blank bent wordt het nog een lange vervelende avond. Overdrijf ik? Nee het is echt allemaal gebeurt het afgelopen jaar. In onze stad, in de republiek Amsterdam.

Privacy, het recht om je eigen leven te leiden, je eigen keuzes te maken, het was vroeger zo vanzelfsprekend. Maar het nieuwe moralisme van de christelijk-sociale coalitie uit Den Haag vindt navolging in de hoofdstad. Het is 40 jaar geleden en de beklemmende burgerlijke moraal is terug. Als wij niet al bestonden dan zou dit hier onze oprichtingsvergadering zijn. 2008 is aan ons!