Petra Hoogerwerf doet verslag van haar eerste weken als raadslid

maandag 10 april 2006

Petra Hoogerwerf vormt samen met Ivar Manuel de D66-fractie in de gemeenteraad. Ivar heeft er al een periode opzitten, maar Petra is geheel nieuw in deze wereld. Lees hier haar impressies van de eerste weken.

De uitslag
De uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen gaf me gemengde gevoelens. Op de eerste plaats omdat we een zetel verloren hebben in de centrale stad. De vorige fractie heeft met goede voorstellen oppositie gevoerd en belangrijke thema’s op de kaart gekregen. Denk daarbij aan de economische visie op de stad (de creatieve en kennisstad), de kantoortijdenschool en zwerfjongeren. Het is ook erg dat we in veel stadsdelen hebben moeten inleveren en we enkele goede Dagelijks Bestuurders gaan missen.
Mijn gemengde gevoelens werden ook ingegeven toen bleek dat ik veel voorkeurstemmen kreeg. Arjen de Wolff stond niet voor niets op de tweede positie als ervaren politicus. Hij maakte echter met de nodige sportiviteit plaats voor mij. Een democratische plicht waarbij je naar de kiezers moet luisteren, zoals hij me zei. Dat er anders over gedacht wordt, moge duidelijk zijn: Marijke Vos legde de voorkeurstemmen van de kiezers naast zich neer en wilde alleen voor een wethouderspositie haar warme plekje in de Tweede Kamer opgeven.

De installatie
Op 16 maart werden Ivar en ik geïnstalleerd als lid van de gemeenteraad. Het was even wennen. De eerste rijen zijn grotendeels gevuld met leden van de PvdA. 20 van de 45 plekken. Op de laatste rij zitten gebroederlijk naast elkaar Griffith, van der Horst en Maij. Het Parool schreef er nog een stukje over waarbij ze werden gestimuleerd om niet hun plek als raadslid in te willen nemen. Dat dit prima kan, heeft Saskia Bruines bewezen die na haar wethoudersschap met veel zorg haar nieuwe rol als fractievoorzitter innam. Een kwestie van vasthouden aan je rol.

Het was even schrikken toen ik tussen alle christenen werd verzocht de eed af te leggen. Weliswaar ben ik van protestantse komaf en nog steeds geïnteresseerd in religies, als humanist wist ik toch zeker dat ik de gelofte wilde afleggen. Op eigen initiatief deed ik dat dan ook. Maar het gaf, zeker bij de Griffie (onze ambtelijke ondersteuning als raadsleden) de nodige consternatie.
Het ritueel van een gelofte vind ik belangrijk. Het benadrukt dat je als volksvertegenwoordiger de verantwoordelijkheid krijgt om in het belang van de samenleving elk voorstel tegen het licht te houden. En om datgene wat speelt in de maatschappij te signaleren en politiek werkbaar te maken.

Het tweede gedeelte van de raad betrof het debat over de coalitievorming. Van Poelgeest (Groen Links) bleek een veto te hebben uitgesproken over de VVD. Nu drie weken later zit hij samen met Asscher te glunderen bij het nieuwe ‘huwelijk’. Griffith waarschuwde voor dit gedwongen huwelijk. Als een van de partners zo het spel speelt, dan is de eerste barst al te zien. Opportunisme en machtsvertoon zijn de woorden die gebruikt worden door de VVD en SP aan het adres van Groen Links.

In 1974 hield een dergelijke coalitie het slechts 1.5 jaar vol. Ben benieuwd hoelang de PvdA dit kleine broertje duldt. Opvallend is dat de SP en VVD niet tegen de PvdA ageren. Kennelijk is de strategie gericht tegen Groen Links. Als we zorgen dat het kleine broertje gewipt wordt, dan komen wij misschien weer in aanmerking. Over behoefte aan macht gesproken.

Ivar wees er terecht op dat de PvdA nu zo groot is dat de keuzes voor de inrichting van de stad in het vervolg in de fractievergadering van de PvdA worden gemaakt. ‘Twintig man maakt een besluit en Groenlinks mag zich er bij aansluiten voordat de rest van de Raad erover gesproken heeft. Mijn aanbeveling: vorm een minderheidscollege met alleen de PvdA en ga het debat aan met de Raad. Als u een beetje man bent, en dat bent u, dan doet u dat.’ De PvdA zoekt overal in de stad partners, zelfs daar waar ze de absolute meerderheid heeft. We zullen zien of deze kleine broertjes er zijn om te legitimeren dat de PvdA geen regentenpartij meer is of dat de PvdA daadwerkelijk oog wil hebben voor andere belangen in de samenleving. Dat er intern kennelijk de nodige zorgen zijn, blijkt als Wouter Bos fijntjes aandraagt dat de PvdA moet oppassen geen clientelismepartij te worden. Regentisme of clientelisme. Het blijft beide ‘vriendjespolitiek’, de een voor het eigen belang, de ander voor het belang van een groep in de samenleving.

’s Avonds ontving Cohen alle nieuwe raadsleden in zijn huis. Een prachtige lokatie waar veel mensen uit binnen- en buitenland zijn ontvangen. Ik verwacht dat hier de komende jaren minder ondernemers, die zich hier willen vestigen, hun opwachting zullen maken. Met de nieuwe coalitie zal het investeringsklimaat kouder worden. De randvoorwaarden zullen slechter worden: de parkeertarieven gaan omhoog, de bereikbaarheid wordt slechter en de woningvoorraad wordt minder afgestemd op gezinnen en middeninkomens.

Inwerken
De laatste weken zijn besteed aan inwerken. De Griffie zet zich hard in om alle nieuwkomers, waaronder mijzelf, in te werken. We krijgen een interessant programma waarin ambtenaren introducties geven op beleidsprogramma’s. De presentatie van “Wij Amsterdammers” legde veel nadruk op verbondenheid. Helaas kon men geen antwoord geven op mijn vraag naar de effectiviteit van het programma. Men meet niet of nauwelijks of het programma haar doelen bereikt.
Sebas en Beatrijs werken me met veel voortvarendheid in. Er ligt veel materiaal van de vorige fractie. De fractie is een mini-organisatie die de eerste weken moest worden ingeregeld. Denk daarbij aan het organiseren hoeveel duo’s we kunnen krijgen, nieuwe huisvesting, het opschonen van het archief en het afronden van de campagne. Begin juni houden we een fractieweekend waarin we de prioriteiten gaan bepalen en de wijze van oppositievoeren.

Werkbezoeken
De eerste weken heb ik enkele werkbezoeken afgelegd.
De eerste was op 20 maart het theaterdiner van de Theatre Embassy in Club 11 van het TPG-gebouw. Veel mensen uit de culturele sector bezochten de voorstelling Huellas van Hondurese theatermakers over geweld. De setting was verrassend. De voorstellingen worden in Honduras op pleinen gegeven. Zo was ook de opstelling in Club 11. We zaten op banken rondom het speelveld. Dat gaf een andere dynamiek dan bij veel voorstellingen. Dichtbij, confronterend en tastbaar.
Het deed me door-denken over de theatercultuur van Nederland. We hebben een letterlijk gesloten theater cultuur die zich grotendeels afspeelt in pluche theaters en op idyllische festivallokaties. De voorstellingen kosten geld en worden veelal bezocht door hoogopgeleiden. Veel mensen, waaronder mensen met een dubbele culturele identiteit, bezoeken nauwelijks voorstellingen. De voorstelling in Honduras werd door de gekozen plek in de openbare ruimte in het verlengde van het dagelijkse leven geplaatst. De openbare ruimte is deel van de huiskamer van mensen. Ook in Nederland zie je dat sommige nieuwkomers de openbare ruimte anders benutten. Als leef- en ontmoetingsruimte en niet alleen als doorgang- of recreatieruimte. Ik zou er voor willen pleiten dat we in wijken meer theater en kunst op straat te zien kan zijn waarbij theater en kunst onderdeel wordt van het dagelijks leven van mensen. Laten we niet alleen theaters bouwen maar ook investeren in theatergroepen.

Op 22 maart kreeg Saskia Bruines haar loopbaanadvies waarop ze had geboden bij de nieuwsjaarveiling. Een makkie om iemand met zo’n staat van dienst te begeleiden!

Op 31 maart werd het Rembrandtjaar geopend in het Rembrandthuis. Een prachtige tentoonstelling waar meer dan 250.000 bezoekers werden verwacht. Het is een voorbeeld van een culturele ondernemer die op allerlei manieren geld weet te werven. Het is jammer dat gemeente relatief weinig bijdraagt en in verhouding bovenmatig profiteert van de economische ontwikkeling van de stad.

1 april zat ik in een cultureel panel van de studie Kunstbeleid en management in Utrecht. Menno Bentveld (Vara) leidde de bijeenkomst. Vanwege de lage beloning is het moeilijk om in de kunstwereld goede mensen te behouden. De doCrstroom is niet zo snel waardoor pas afgestudeerden moeilijk aan het werk komen en de kennis zich niet zo snel verspreid. Ik heb aangegeven dat de culturele wereld beter zou moeten samenwerken en bijv. in navolging van de overheid een trainee-programma zou kunnen ontwikkelen. Jong talent zou dan snel ervaring kunnen opdoen door diverse stageplekken te krijgen in diverse culturele instellingen.

In april staat o.a. op de agenda een bezoek aan Hans van Mierlo, het Havenbedrijf en het Domdebat van de Jonge Democraten.

Media
Een nieuw raadslid krijgt de nodige aandacht. In het huis-aan-huis- blad Amsterdam.nl staat een klein interviewtje. De Hoeksteen (politiek praatprogramma op SALTO) stond na de installatie met de microfoon klaar om het eerste commentaar te vragen. Ik ben strijdlustig en wil met veel energie er voor zorgen dat D66, de partij die staat voor ruimdenkende en ondernemende mensen, bij de komende verkiezingen weer het vertrouwen wint van de kiezer. Voor RTV-Noordholland werd een portretje gemaakt. Te zien op www.rtvnh.nl bij de voorkamer (4 april). En dan hebben we natuurlijk het afdelingsblad de Olifant, de website van D66 die weer actueel is en tal van andere websites.

De partij

En dan de partij. Met veel mensen uit Amsterdam waren we op 1 april bij de evaluatiesessie van de campagne. Veel emoties en ideeën en buiten gretige journalisten. Het was een constructieve bijeenkomst die aangeeft hoeveel energie en wil er binnen D66 is om ons gedachtegoed en kijk op de samenleving verder te brengen.

In maart hebben we in kleine kring afscheid genomen van de oude fractie. Saskia Bruines suggereerde dat we het thema integriteit en functioneren van de overheid hoog moeten houden. Een typisch D66 onderwerp waarbij we in o.a. de rekeningencommissie flink de vinger aan de pols houden. Zafer zit nog in een ‘afkickprogramma’ om los te komen van het politieke werk. Ivar gaf in zijn speech drie treffende woorden mee aan de fractieleden. Saskia als de beschouwende, Zafer als de eigenzinnige en Gerrit als het betrokken duo-raadslid.
Op 3 april kwamen de grote steden bijeen in de Savorin Lohmankamer van de Tweede Kamer. We hebben geconcludeerd dat de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen al begonnen is. Alle steden gaan optimistisch de strijd aan. We gaan samenwerken op bepaalde thema’s en kennis en ervaring uitwisselen. Wie niet groot is moet slim zijn.

Acties
De afgelopen week hebben we de eerste schriftelijke vragen ingediend bij Cohen. Vragen over homoseksuele asielzoekers waar Ursie Lambrechts en ik al eerder een artikel over schreven in het Parool .
De werkgroepen financiën, economie en kunst en cultuur hebben zich al gemeld en staan te trappelen om hun intellect en creativiteit aan te wenden voor D66. Met de werkgroep economie hebben we enkele onderwerpen bedacht waar we de komende periode goed de oppositie mee in kunnen. Zeker op het gebied van het maken van initiatiefvoorstellen, schrijven van opiniërende artikelen en werkconferenties met het werkveld, kunnen de werkgroepen een uitstekende rol vervullen.