Religie hoort niet thuis in de politiek
vrijdag 3 februari 2006
In de Trouw van zaterdag 28 januari jl. stond een artikel van dominee van den Berg over religie in de samenleving en de integratieproblemen van moslims. De redactie van Trouw heeft Ivar Manuel om een reactie gevraagd. Hieronder vindt u het ingezonden stuk dat Ivar heeft geschreven voor de krant van 4 februari.
God bestaat niet. In de politiek. Tenminste zo zou dat moeten zijn. De realiteit is anders. Helaas. Het idee dat het hier en nu een tijdelijke toevalligheid zou zijn zonder vastomlijnd doel is voor veel mensen onverteerbaar. Met zo’n ondragelijke lichtheid van het bestaan valt niet te leven. Religie is zingeving, dat is van alle tijden. Nuttig ook, om een (primitieve) maatschappij te organiseren en een cultuur te laten ontstaan. Een maatschappij waarin religie de politieagent is en cultuur de vrije creatieve geest. In een zich ontwikkelende maatschappij neemt de vrijheid van geest toe en het aantal religieuze regels af. Nieuwe democratische regels doen hun intrede doordat politici de plaats van religieuze leiders innemen. Religie verdwijnt uit het publieke leven en wordt gekoesterd in de privé sfeer. In grote steden gaat deze ontwikkeling vaak het snelst omdat vrijheidslievende individuen daar samenkomen. Individuen die niet langer aan de religieuze regels kunnen of willen voldoen, maar hun eigen weg in het leven kiezen. Soms ook hun eigen manier van geloven ontwikkelen. Is dat een liberaal stokpaardje zoals dominee van den Berg stelt? Ik dacht het niet.
Wat gebeurt er nu wanneer twee culturen met een lange traditie elkaar treffen? Wat gebeurt er als liberale christenen en liberale moslims elkaar ontmoeten? Dan is er nieuwsgierigheid, verwondering misschien, maar ook altijd oprechte interesse in elkaars cultuur. Cultuur is immers vrijheid en een andere cultuur een verrijking. Er zal contact zijn en contact op basis van vrijheid leidt vanzelf tot integratie. Tot het overnemen van delen van elkaars cultuur. Als religieuze regels geen belemmering vormen is integratie een natuurlijk proces. Een proces dat in opeenvolgende generaties gestalte krijgt. Een christen en een moslim het zijn beide gewoon mensen. De liberale mens vormt het probleem dus niet en veroorzaakt het ook niet.
Maar wat gebeurt er nu wanneer zich in zo’n liberale maatschappij een grote religieuze groep vestigt? Wat zou er gebeuren in Amsterdam als een groot deel van de achterban van de SGP zich er ineens zou vestigen? Mensen met een wereldbeeld dat sterk ingekaderd wordt door religieuze regels. Dan kun je erop wachten dat er problemen ontstaan. Met de koopzondag, de gayscene en de wallen om maar een paar voorbeelden te noemen. Want religie is een politieagent die zich er niet mee kan verzoenen dat zijn regels overtreden worden. Hij dient zich er niet alleen zelf aan te houden, maar ook de anderen, juist de anderen. Religie is in essentie onverdraagzaam.
Wat zou er dan gebeuren met de puberende SGP jeugd? Jongeren die zich onbegrepen voelen, niet gewaardeerd en buitengesloten. En als er dan ook nog sprake is van een andere cultuur dan is dat op dat moment geen verrijking meer, maar versterkt het nog slechts de tegenstelling, het gevoel van uitsluiting. Maar daar waar het probleem zich uit ligt ook meteen de oplossing, bij de jeugd. Zij zijn het die de brug kunnen slaan, de aansluiting kunnen vinden. Dat zou gelden voor de fictieve SGP jeugd en het geldt in Amsterdam evenzeer voor de moslim jeugd.
Als overheid moeten we daarom een palet aan maatregelen bieden gericht op de integratie van de jeugd. Te beginnen met taalonderwijs, omdat een goede beheersing van de Nederlandse taal een voorwaarde is voor een succesvolle schoolcarrière. Daarnaast opvoedondersteuning voor ouders die daar om welke reden dan ook behoefte aan hebben. Vervolgens zijn goede gemengde scholen onontbeerlijk om isolatie van de groep te voorkomen en toekomstige dwarsverbanden tussen de verschillende bevolkingsgroepen mogelijk te maken. Scholen die kinderen isoleren op basis van religie zijn daarom onwenselijk in Amsterdam. Bij het realiseren van gemengde scholen komt de volkshuisvesting om de hoek kijken, gemengde scholen zijn het eenvoudigst te realiseren in gemengde wijken. Dat is in sommige delen van de stad nog een proces van lange adem en daarom zou ik er hier voor willen pleiten dat in ieder geval de ‘witte’ middelbare scholen in de stad er naar gaan streven om een gemengde populatie aan te nemen. Daarmee ben je er dan nog niet. Op de middelbare school zijn zelfstandigheid en een stabiele stimulerende thuissituatie een noodzaak die voor sommige jongeren ontbreekt. Daar ligt ook een taak voor de overheid om met een ‘jongerenpension’ dit gemis te compenseren. De situaties zijn individueel verschillend en de compensatie kan variëren van huiswerkbegeleiding tot een bed, douche en schone kleren. Zeker in de eerste overgangsjaren van basisschool naar middelbare school kan dit veel uitval van leerlingen voorkomen en maakt het een succesvolle aansluiting van achterstandskinderen mogelijk. Kinderen die op hun beurt weer een voorbeeldfunctie kunnen gaan vervullen in het eigen gezin en de eigen buurt. En het levende bewijs vormen van de kansen die onze maatschappij hen biedt.
Het bovenstaande is een opsomming van maatregelen die zeker op de middellange termijn de sociale samenhang in de stad zal versterken. Maar daarmee zijn de actuele problemen met groepen ‘probleemjongeren’ in de stad nog niet opgelost. Problemen die steeds weer oplaaien en in omvang lijken toe te nemen. Als D66 vinden wij het onbestaanbaar dat er in Amsterdam bij Joodse mensen de ruiten worden ingegooid, dat homo’s de buurt uit worden gepest, dat vrouwen voor hoer worden uitgemaakt en dat door dit gedrag van een relatief kleine groep jongeren met name de Marokkaanse gemeenschap steeds verder gestigmatiseerd wordt. Daarom heb ik onlangs voorgesteld om de ‘harde kern’ van de probleemjongeren een militaire dienstplicht op te leggen. Daarmee vallen zij onder een ander rechtssysteem en wordt het mogelijk om hen een tijd uit de buurt weg te halen. Waardoor het flankerend beleid ook echt een kans van slagen krijgt bij de resterende jeugd. De ‘harde kern’ jongeren die in het leger opgenomen worden kunnen we daar discipline bijbrengen, normen en waarden zo u wilt, en bovendien een opleiding geven. Zodat zij na hun dienstplicht ook kansrijker in de burgermaatschappij terugkeren. En dat schept bij ons als overheid anderzijds de verplichting om banen te gaan creëren. Om de ontwikkeling van de creatieve- en kenniseconomie zoveel mogelijk te faciliteren. Want daarmee creëren we die banen, uiteindelijk op alle niveaus.
Ivar Manuel
Lijsttrekker D66 Amsterdam
In de Trouw van zaterdag 28 januari jl. stond een artikel van dominee van den Berg over religie in de samenleving en de integratieproblemen van moslims. De redactie van Trouw heeft Ivar Manuel om een reactie gevraagd. Hieronder vindt u het ingezonden stuk dat Ivar heeft geschreven voor de krant van 4 februari.
God bestaat niet. In de politiek. Tenminste zo zou dat moeten zijn. De realiteit is anders. Helaas. Het idee dat het hier en nu een tijdelijke toevalligheid zou zijn zonder vastomlijnd doel is voor veel mensen onverteerbaar. Met zo’n ondragelijke lichtheid van het bestaan valt niet te leven. Religie is zingeving, dat is van alle tijden. Nuttig ook, om een (primitieve) maatschappij te organiseren en een cultuur te laten ontstaan. Een maatschappij waarin religie de politieagent is en cultuur de vrije creatieve geest. In een zich ontwikkelende maatschappij neemt de vrijheid van geest toe en het aantal religieuze regels af. Nieuwe democratische regels doen hun intrede doordat politici de plaats van religieuze leiders innemen. Religie verdwijnt uit het publieke leven en wordt gekoesterd in de privé sfeer. In grote steden gaat deze ontwikkeling vaak het snelst omdat vrijheidslievende individuen daar samenkomen. Individuen die niet langer aan de religieuze regels kunnen of willen voldoen, maar hun eigen weg in het leven kiezen. Soms ook hun eigen manier van geloven ontwikkelen. Is dat een liberaal stokpaardje zoals dominee van den Berg stelt? Ik dacht het niet.
Wat gebeurt er nu wanneer twee culturen met een lange traditie elkaar treffen? Wat gebeurt er als liberale christenen en liberale moslims elkaar ontmoeten? Dan is er nieuwsgierigheid, verwondering misschien, maar ook altijd oprechte interesse in elkaars cultuur. Cultuur is immers vrijheid en een andere cultuur een verrijking. Er zal contact zijn en contact op basis van vrijheid leidt vanzelf tot integratie. Tot het overnemen van delen van elkaars cultuur. Als religieuze regels geen belemmering vormen is integratie een natuurlijk proces. Een proces dat in opeenvolgende generaties gestalte krijgt. Een christen en een moslim het zijn beide gewoon mensen. De liberale mens vormt het probleem dus niet en veroorzaakt het ook niet.
Maar wat gebeurt er nu wanneer zich in zo’n liberale maatschappij een grote religieuze groep vestigt? Wat zou er gebeuren in Amsterdam als een groot deel van de achterban van de SGP zich er ineens zou vestigen? Mensen met een wereldbeeld dat sterk ingekaderd wordt door religieuze regels. Dan kun je erop wachten dat er problemen ontstaan. Met de koopzondag, de gayscene en de wallen om maar een paar voorbeelden te noemen. Want religie is een politieagent die zich er niet mee kan verzoenen dat zijn regels overtreden worden. Hij dient zich er niet alleen zelf aan te houden, maar ook de anderen, juist de anderen. Religie is in essentie onverdraagzaam.
Wat zou er dan gebeuren met de puberende SGP jeugd? Jongeren die zich onbegrepen voelen, niet gewaardeerd en buitengesloten. En als er dan ook nog sprake is van een andere cultuur dan is dat op dat moment geen verrijking meer, maar versterkt het nog slechts de tegenstelling, het gevoel van uitsluiting. Maar daar waar het probleem zich uit ligt ook meteen de oplossing, bij de jeugd. Zij zijn het die de brug kunnen slaan, de aansluiting kunnen vinden. Dat zou gelden voor de fictieve SGP jeugd en het geldt in Amsterdam evenzeer voor de moslim jeugd.
Als overheid moeten we daarom een palet aan maatregelen bieden gericht op de integratie van de jeugd. Te beginnen met taalonderwijs, omdat een goede beheersing van de Nederlandse taal een voorwaarde is voor een succesvolle schoolcarrière. Daarnaast opvoedondersteuning voor ouders die daar om welke reden dan ook behoefte aan hebben. Vervolgens zijn goede gemengde scholen onontbeerlijk om isolatie van de groep te voorkomen en toekomstige dwarsverbanden tussen de verschillende bevolkingsgroepen mogelijk te maken. Scholen die kinderen isoleren op basis van religie zijn daarom onwenselijk in Amsterdam. Bij het realiseren van gemengde scholen komt de volkshuisvesting om de hoek kijken, gemengde scholen zijn het eenvoudigst te realiseren in gemengde wijken. Dat is in sommige delen van de stad nog een proces van lange adem en daarom zou ik er hier voor willen pleiten dat in ieder geval de ‘witte’ middelbare scholen in de stad er naar gaan streven om een gemengde populatie aan te nemen. Daarmee ben je er dan nog niet. Op de middelbare school zijn zelfstandigheid en een stabiele stimulerende thuissituatie een noodzaak die voor sommige jongeren ontbreekt. Daar ligt ook een taak voor de overheid om met een ‘jongerenpension’ dit gemis te compenseren. De situaties zijn individueel verschillend en de compensatie kan variëren van huiswerkbegeleiding tot een bed, douche en schone kleren. Zeker in de eerste overgangsjaren van basisschool naar middelbare school kan dit veel uitval van leerlingen voorkomen en maakt het een succesvolle aansluiting van achterstandskinderen mogelijk. Kinderen die op hun beurt weer een voorbeeldfunctie kunnen gaan vervullen in het eigen gezin en de eigen buurt. En het levende bewijs vormen van de kansen die onze maatschappij hen biedt.
Het bovenstaande is een opsomming van maatregelen die zeker op de middellange termijn de sociale samenhang in de stad zal versterken. Maar daarmee zijn de actuele problemen met groepen ‘probleemjongeren’ in de stad nog niet opgelost. Problemen die steeds weer oplaaien en in omvang lijken toe te nemen. Als D66 vinden wij het onbestaanbaar dat er in Amsterdam bij Joodse mensen de ruiten worden ingegooid, dat homo’s de buurt uit worden gepest, dat vrouwen voor hoer worden uitgemaakt en dat door dit gedrag van een relatief kleine groep jongeren met name de Marokkaanse gemeenschap steeds verder gestigmatiseerd wordt. Daarom heb ik onlangs voorgesteld om de ‘harde kern’ van de probleemjongeren een militaire dienstplicht op te leggen. Daarmee vallen zij onder een ander rechtssysteem en wordt het mogelijk om hen een tijd uit de buurt weg te halen. Waardoor het flankerend beleid ook echt een kans van slagen krijgt bij de resterende jeugd. De ‘harde kern’ jongeren die in het leger opgenomen worden kunnen we daar discipline bijbrengen, normen en waarden zo u wilt, en bovendien een opleiding geven. Zodat zij na hun dienstplicht ook kansrijker in de burgermaatschappij terugkeren. En dat schept bij ons als overheid anderzijds de verplichting om banen te gaan creëren. Om de ontwikkeling van de creatieve- en kenniseconomie zoveel mogelijk te faciliteren. Want daarmee creëren we die banen, uiteindelijk op alle niveaus.
Ivar Manuel
Lijsttrekker D66 Amsterdam
Deel via:
Meer nieuws
- Marjo Visser nieuw D66-raadslid Amsterdam 23-5-2012
- Juni D66-maand 18-5-2012
- In vijf stappen naar een moderne en flexibele gemeente 11-5-2012
- Dichte bruggen Amstel zorgen voor verkeerschaos 10-5-2012
- Kunstwerk duurzame energie onthuld 10-5-2012
- D66-raadslid Sahin verlaat gemeenteraad Amsterdam 8-5-2012
- D66 wil een kleinere en flexibele gemeente 5-5-2012
- D66 Amsterdam wil Dag van de Dienstverlening op 1 mei 2-5-2012
- D66 blij met aanbesteding fiscale parkeerhandhaving 27-4-2012
- D66: kansen voor Amsterdam Agenda 26-4-2012
word lid