Visie en ambitie voor de toekomst: algemene beschouwingen 2008

woensdag 10 oktober 2007

Algemene beschouwingen gaan over een visie op de stad, op de samenleving in die stad. Voor het jaar 2008, maar ook voor de jaren daarna. Hoe zou Amsterdam zich moeten gaan ontwikkelen? Zeker in Amsterdam vraagt een begroting om visie en ambitie van het College. We hebben de economische wind mee, de economie blijft groeien in de Amsterdamse regio. In Amsterdam wil men wonen, wil men werken, wil men zijn. I AMsterdam...

Lees hier de bijdrage van Ivar Manuel aan de Algemene Beschouwingen 2008

Thuis in een Wereldstad

U kent van ons het verhaal over de Creatieve Kennisstad, de metropool, of zo u wilt Amsterdam Topstad. Thuis in een wereldstad. En wij dachten met dit college min of meer op één lijn te zitten. Maar in de tekst die het college ons presenteerde worden er welgeteld zes regels aan Amsterdam Topstad gewijd. En dat is bitter weinig.

Niets bijvoorbeeld over het belang van een spoedige realisatie van de Zuid As, als het nieuwe multifunctionele zakencentrum van Amsterdam. Niets over het doortrekken van de NZ-lijn, waardoor de Zuid As niet langer het eindpunt is, maar een halte wordt op weg naar Schiphol, een halte op weg naar de rest van de wereld.

Hoe zit het met de visie op de ontwikkeling van IJburg, de tweede fase? Het nieuwe moderne stadshart, met als het aan D66 ligt architectonische hoogstandjes. IJburg als de stepping stone naar Amsterdam-Almere. Verbonden door een brug, voor zowel openbaar vervoer als auto’s. Als Almere zo’n brug wil, zo’n verbinding wil, waarom beginnen wij er dan niet mee?

En als het dan economisch goed gaat vz, als er dan geld beschikbaar is. Waarom wordt er dan niets gereserveerd voor de rode loper, voor de openbare ruimte van het Damrak en het Rokin? Voor de entree tot de stad.

Waarom wordt er geen extra geld uitgetrokken voor de promotie van Amsterdam? Is het onze arrogantie dat we denken dat alles hier vanzelf gaat? I AMsterdam is een holle frase, die de stadsranden nog niet eens bereikt.

Voorzitter,

Zet in op banen en goede scholing, niet op uitkeringen

Dit college denkt niet vooruit maar zet haar geld in op, zoals ze het zelf zegt, achterstanden, in een doorzichtige poging om de SP de voet dwars te zetten. Armoedebestrijding, natuurlijk, dat moet ook gebeuren. Maar hoe doet het college dat dan?

Door één loket, door huisbezoeken, door woonkostenbijdrage en bestandskoppeling. Tsja…, daar gaat mijn hart niet sneller van kloppen. Geld, uitkeringen het helpt de mensen niet uit hun armoede, dat hebben we inmiddels toch wel geleerd. Banen en goede scholing: daar moeten we op inzetten.

De overheid weet wel wat goed voor u is?

Voorzitter,

Een ander prominent punt van het college: veiligheid. Deze stad is kennelijk vergeven van de criminelen. Afrikanen achter hun laptop en pensioengerechtigde raamexploitanten zonder strafblad. Iedereen is verdacht. En iedere verdenking vraagt om actie. Onorthodoxe middelen worden daarbij niet geschuwd, waarschuwt het college. Oei, wat zouden dat dan wel niet zijn die onorthodoxe middelen? Het staat echt in de begroting vz; straat coaches, en ja daar zijn ze weer, huisbezoeken.

Leeft u in armoede, het college komt naar u toe.
Bent u crimineel, het college komt bij u langs.
Spijbelen uw kinderen, zet de thee maar klaar voor wethouder Asscher.

Dat zijn een heleboel huisbezoeken, of gaat het college er soms van uit dat wie arm is ook wel crimineel zal zijn en spijbelende kinderen heeft?

Veiligheid, veiligheid, veiligheid. De politie heeft een capaciteitsprobleem, maar desondanks controleert oom Agent regelmatig mijn fietslampjes, voor mijn veiligheid. Ik word door steeds meer camera’s dag en nacht gevolgd, voor mijn eigen veiligheid. Ik word desnoods tot in mijn bilspleet gefouilleerd, terwijl een hond mijn kruis bewaakt, voor mijn eigen.... gezondheid, denk ik in dat geval. Zelfs op besloten feesten stapt oom agent voortvarend naar binnen om te controleren wie ik ben, voor mijn eigen veiligheid natuurlijk.

En dat terwijl ik me helemaal niet onveilig voel in Amsterdam, dat terwijl ik heel goed weet wie ik ben. Terwijl ik heel goed weet wat ik wil. Ik ben een individu dat graag zijn eigen keuzes maakt, zijn eigen afwegingen.

Maar als individu sta ik bij dit college in het verdomhoekje. Want we moeten het samen doen. En samen kent geen privacy. En wat we samen doen, en hoe we het samen doen, dat bepaalt de overheid. Voor onze eigen bestwil, voor onze eigen veiligheid en voor onze gezondheid.

Een faciliterende overheid geeft ruime aan het individu

Voorzitter,

D66 heeft een andere overheid voor ogen. Niet een overheid die controleert en verbied, maar een overheid die faciliteert en haar burgers raadpleegt. Durft te raadplegen... Een overheid die staat voor de vrijheid van haar burgers, voor de vrijzinnigheid van haar stad.

Naschoolse activiteiten: kwaliteit, diversiteit, keuzevrijheid voor iedereen

Tot slot, Voorzitter, op het punt van het faciliteren nog een voorbeeld

Werkende ouders hebben een probleem in deze stad, omdat de scholen om drie uur uit gaan en het werk dan doorgaans nog niet gedaan is. Er zou dit jaar voor alle kinderen opvang moeten zijn, scholen zijn daartoe verplicht, maar dat is niet gerealiseerd in Amsterdam. Een pro-actieve faciliterende rol van de overheid was hier wenselijk geweest. Nu wordt er nagedacht over het plaatsen van containers op het speelplein. Na het werk je kind ophalen uit de container, of een ander opberghok. Dat is een treurigstemmend perspectief.

D66 heeft met naschoolse opvang iets heel anders voor ogen. Keuzevrijheid. Sporten op de sportvelden, toneelspelen in de theaters, op bezoek gaan bij de musea. Faciliteer als overheid nou eens de individuen die dit willen gaan organiseren.

Voorzitter, laat ik er niet omheen draaien, we zijn als D66 teleurgesteld door deze begroting. Teleurgesteld, want dit College kan zoveel beter.