Vrouwen kies wijzer!

maandag 20 november 2006

D66-vrouwen presenteren 10-puntenplan voor succesvol combineren kind & carrière. In de verkiezingsstrijd komt het thema emancipatie nauwelijks aan bod. Doodzonde! De emancipatie in Nederland is schrikbarend onaf. Nederland bungelt onderaan de lijstjes als het gaat om het aantal vrouwen in de top van het bedrijfsleven, wetenschap en de overheid. Het salaris voor vrouwen is structureel lager dan dat van mannen. Slechts 40% van de vrouwen in Nederland is economisch zelfstandig. Een toenemend aantal (alleenstaande) vrouwen ervaart stress bij het combineren van gezin, werk en mantelzorg.

Drie prominente D66-vrouwen (Ageeth Telleman, Kajsa Ollongren, Petra Hoogerwerf) zijn van mening dat de komende jaren fors moet worden
geïnvesteerd in nieuwe oplossingen om te stimuleren dat vrouwen economisch zelfstandig kunnen zijn. Links en rechts laten deze problematiek liggen. In het politieke debat is geen sense of urgency merkbaar. De politici van D66 willen dit thema juist nú agenderen, voorafgaand aan de formatie. De drie politici presenteren daarom tien punten om betere voorwaarden te scheppen voor het succesvol combineren van een modern gezinsleven met een carrière. Naast het 10-puntenplan willen de D66 vrouwen ook dat het volgende kabinet voor de helft uit vrouwen bestaat.

10-puntenplan

1. jonge vaders krijgen meer betaald ouderschapsverlof

2. meer kwalitatief goede kinderopvang (goede voeding, professionele begeleiders) die langer open blijft voor werkenden, vrijwilligers en
studerenden

3. het belang van participatie op arbeidsmarkt neemt toe; hoog tijd dat vrouwen hun bescheidenheid tijdens salarisonderhandelingen laten varen. De rol van de Commissie Gelijke Behandeling om te toetsen of arbeid van gelijke waarde ook gelijk beloond wordt wordt opnieuw onder de aandacht gebracht.

4. (alleenstaande) ouders kunnen kinderopvang-aan-huis krijgen als hun kind ziek is

5. meer aandacht voor zelfstandige ondernemen: betaald zwangerschapsverlof invoeren en bedrijfsverzamelgebouwen uitbreiden met diverse faciliteiten en kennis op het gebied van ICT, pr, administratie

6. meer maatwerkafspraken tussen werkgever en werknemer over flexibele werktijden en thuiswerken

7. scholen gaan de naschoolse opvang verbreden naar kunst, cultuur en sport en krijgen meer ondersteuning bij de uitvoering. Roostervrije dagen moeten zoveel mogelijk worden teruggedrongen.

8. meer aandacht voor diversiteit in het bedrijfsleven (glazen, zwarte en roze plafond)

9. vrijstellen van de markt voor persoonlijke dienstverlening voor klussen in-en-om het huis en schoonmaakwerkzaamheden

10. ruimere openingstijden in de avond en weekenden overheidsinstellingen en versnelde invoering van digitale loketten.

School- en crèchetijden sluiten totaal niet aan op de wensen van het moderne gezinsleven. Goede schakels tussen de naschoolse opvang en het aanbod van sport- en culturele activiteiten ontbreken. Laat staan dat kinderen op school een gezonde maaltijd kunnen krijgen. De groeiende behoeften van moderne gezinnen legt een steeds grotere druk op scholen. En ook de politiek voert de druk op scholen op door ze te verplichten de voor- en naschoolse opvang te regelen. Maar wie zelf schoolgaande kinderen heeft weet dat scholen (of de organisaties waaraan zij het uitbesteden) worstelen met praktische zaken als het vinden van geschikte huisvesting en gekwalificeerd personeel. Ook werkgevers voelen de druk van jonge ouders die worstelen met het op elkaar afstemmen van school- en kantoortijden.

Het is zorgwekkend dat in het politieke debat niets merkbaar is van een sense of urgency. PvdA, VVD en Groen Links slaan volledig de plank mis met hun pleidooi voor gratis kinderopvang. Nog los van het feit dat voor ouders die het kunnen betalen geld niet het doorslaggevende issue is, lokt het begrip gratis een zeer normatief debat uit met een mogelijk averechts effect. Door kinderopvang als een collectieve voorziening neer te zetten, meent immers ook iedereen die er geen gebruik van maakt er een oordeel over te kunnen vellen. En dus zijn we weer terug bij af: een moraliserend debat over de vraag of jonge kinderen wel goed af zijn op de crèche en of het eigenlijk wel zo goed is voor gezinnen als de arbeidsparticipatie van vrouwen (nog meer) bevorderd wordt.

Hoogtijd voor een aanvalsplan om de opgelopen achterstand in te halen!