Warner Hemmes over vakantie en reces

vrijdag 14 juli 2006

12 jaar lang heetten mijn vakanties 'reces', sinds 2002 heet mijn reces weer gewoon 'vakantie '. Aangezien er nog veel politiek aktieven rondzwerven in mijn omgeving, slijt het woord reces niet.

Bijna iedereen die me belt vertelt wat er zoal gedaan zal worden tijdens het reces: naast het voorbereiden van de vergaderingen direct na het reces, overleg met moeilijke fractieleden, te gaan lezen wat de WMO nu echt in de praktijk betekent, en de begrotingen doorpluizen is er ook nog wat tijd voor een wandeling in de Dolomieten, een weekje vogels kijken in Ubatuba, een lang weekend naar een bed and breakfast in Cornwall of skiën in Chili. Maar dat kan natuurlijk alleen als er zich geen calamiteiten voordoen. Trouwens, half bestuurlijk Amsterdam heeft een casa colonica gehuurd in de Chianti of Umbrie, dus wees niet verbaasd als je je favoriete politieke vijand op de markt van Tavernelle, Siena of Foligno tegen het lijf loopt....

Ik durf bijna niet te vertellen dat ik drie weken naar vrienden in Marokko ga en in het geheel geen zorgen heb over calamiteiten, problemen met de nieuwe griffier of onwillige fractieleden. Gewoon: lekker vakantie vieren. Of .......misschien gewoon wat minder interessant doen...

Ook politiek vergaderen heeft zo zijn erfenissen: onlangs had ik een stevige aanvaring met de voorzitter van een stichting waarvan ik bestuurslid ben. Ik ben nu eenmaal gewend de voorzitter met voorzitter aan te spreken en het woord tot anderen te richten via de voorzitter. De betreffende dame, duidelijk gewend aan een wat slordiger wijze van vergaderen stelde mijn aanpak niet op prijs. Ze dacht zelfs dat ik haar in de maling nam en wenste niet met voorzitter te worden aangesproken. Gezien de wel erg ongestructureerde vergaderorde, haar niet al te bestuurlijk optreden en haar onvermogen samen te vatten wat er zoals besloten is, wenste ik juist te volharden in de ' politieke aanpak '. Het is nooit meer goed gekomen tussen haar en mij. Hoewel ik in mijn politiek actieve tijd juist bekend stond als ' te aardig ' en me soms de kaas van het brood liet eten, vindt men in het stichtingsbestuur juist dat ik veel te hard en direct reageer en anderen daarmee de stuipen op het lijf jaag. Vergoelijkend wordt gezegd: je bent nog steeds de Amsterdamse politieke toon gewend.

Voor de gemeenteraadsverkiezingen had ik een training opgezet voor aspirant raadsleden: ik noemde het ' leren van fouten die ikzelf gemaakt heb en helemaal niet had hoeven te maken. '. U begrijpt het al: de zaal zat vol, met leden uit de doelgroep, maar vooral ook met voormalig bestuurders die nu hun eigen toko hebben opgezet en geld verdienen aan het geven van adviezen. De zaal hing aan mijn lippen en de telefoon stond de volgende dag roodgloeiend: niet de aspirant raadsleden belden me, maar de professionals die graag mijn verhaal - het liefst op schrift of via de mail - wilden ontvangen, om zo zelf cursussen te kunnen geven. ( maar dat laatste vertelden ze er - op een na - niet bij, degene die dat wel eerlijk opbiechtte zei daar wel bij dat het ' gratis ' zou zijn....)

Laatst was ik aanwezig bij het afscheid van de directeur van een grote welzijnsstichting in een middelgrote gemeente vlakbij Amsterdam. De gemeente verkleurt snel: veel Amsterdammers wagen de stap naar de buurgemeente waar ' het allemaal wat rustiger is '. Er ontstaan nu problemen die zo'n 15 jaar geleden ook ontstonden in - noem een voorbeeld - de westelijke tuinsteden. In zijn speech tot de tot een politiek ambt geroepen directeur noemde de trotste voorzitter van het bestuur de problemen waarmee men zo al te maken had. Veel zaken rond zorg voor dementerende ouderen en hun partners, vergrijzing en zorg. Niets over de veranderende bevolkingssamenstelling en de daarmee samenhangende uitdagingen: Toen ik de politiek verantwoordelijken daarop aansprak: een gewaarschuwd mens telt tenslotte voor twee - keek men of men water zag branden. ' onze gemeente is Amsterdam niet ' was de reactie. Ik geef U allen op een briefje dat er binnenkort problemen ontstaan in een buurgemeente. De nieuwe bewoners voelen zich niet welkom in het buurthuis, zijn bovendien niet geïnteresseerd in een cursus naaien zonder garen en koken zonder pannen, de huidige bezoekers voelen er niets voor hun vertrouwde buurthuis te delen met ' moslims ; en voor de puberende jeugd is er helemaal niks. Mensen zijn naar die gemeente verhuisd omdat ze hun kinderen op een ' witte ' school willen hebben, en nou wordt die school opeens ook ' zwart '. Het wiel zal weer vele malen opnieuw worden uitgevonden....Ik heb altijd geleerd dat politiek ook en vooral vooruit kijken is en proberen anderen een stapje voor te blijven….Dat gebeurt niet overal dus…

En over de d66 site: mijn eerste stukje schreef ik in april na een verbale schermutseling met Sebastiaan Capel waarbij ik hem toevoegde dat de site van Westgaarde meer leven vertoonde dan die van D66-Amsterdam. Zijn terechte reactie was toen: we maken de site met zijn allen, dus kom op met je bijdrage.

Inmiddels zit er wat meer leven in de site en worden dagelijks berichten toegevoegd. Petra Hoogerwerf en Joke Geldhof namen ook de handschoen op en vertellen regelmatig over hun D66-activiteiten.

Ikzelf vertoef heerlijk in de de d66- luwte, dat geldt niet voor iedereen. In een aantal stadsdelen zijn enthousiaste mensen actief. Laat weten - via deze site - waar je mee bezig bent, waar je steun bij kunt gebruiken, kortom, gebruik deze site ook om je netwerk uit te breiden en je werk voor d66 nóg leuker te maken….

En natuurlijk wens ik iedereen een paar relaxte weken toe…